Saturday, December 5, 2020

කිරි කිරි බෝලේ, ගූසි ගූසි ගැන්ඩර් සහ රොක් අ බයි බේබි - ළමා කවිවල අඳුරු ඉතිහාසය

රිං අරවුන්ඩ් ද රෝසී

ලංකාවේ පොඩි දරුවො රවුමට හිටගෙන, අත් අල්ලගෙන කැරකෙන සෙල්ලමක් කරනවනෙ "කිරි කිරි බෝලේ - රැළි රැළි මාලේ" කියා පටන් ගන්න කවියක් කියමින්... ඒ වගේම තාලයකට කියන කවියක් තමයි රිං අරවුන්ඩ් ද රෝසී... ඒ කවියත් කිරි කිරි බෝලේ වගේම අත් අල්ලගෙන රවුමට රවුමට කැරකෙමින් කරන සෙල්ලමකට අදාළ කවියක්. පහත තියෙන්නෙ ඒ කවිය.

https://images.fineartamerica.com/images/artworkimages/mediumlarge
/1/ring-of-roses-frederick-morgan.jpg


Ring-a-round the rosie,

A pocket full of posies,

Ashes! Ashes!

We all fall down.


රෝසි වටේ වළල්ලක්

මල් පොකුරු පිරුණු සාක්කුවක්

අළු! අළු!

අපි ඔක්කොම බිම වැටෙනව

(වචනයට වචනය විදිහට කරපු රළු පරිවර්තනය...)


මේ කවියෙ මුල ගැන තියෙනවා මිත්‍යා කතාවක්. (ඒක ඇත්තම ඉතිහාස කතාව නෙවෙයි කියලා තර්ක කරන්න ඕනෙ තරම් සාධක තියෙනවා.)

1430 ගණංවල යුරෝපය වසාගෙන පැතිරිලා ගිය කළු මරණය (Black Death) වසංගතය ගැන මේ කවියෙ පදවලින් කියවෙනවා කියලා සැළකෙනවා. ඒ මේ විදිහට...

හමේ ඇති වෙන රතුපාට රවුම් ආසාදනයක්, තද රෝස පාට පැල්ලමක් වටේට රෝස පාට රවුමක් හිටින පරිදි ඇති වන සමේ ආසාදනයක් පළවෙනි පදයෙන් කියවෙනවා. මේ වසංගතයෙන් බේරෙන්න බෙහෙත් ලෙස සැළකුණු කොළ. දලු, රිකිලි ආදිය සාක්කුවේ දාගෙන එන්න යන්න පුරුදු වෙලා හිටපු මිනිස්සු දෙවන පදයෙන් කියවෙනවා. "ඈෂස්" කියන තුන් වෙනි පදේ ඊට ටිකක් පරණ අනුවාදයේ දි කියවුනේ "ආ ටිෂූ" කියලයි. එකෙන් කිවිසුම් යාම ඇඟවෙනවා. ඊට පස්සෙ වසංගතයෙන් රෝගාතුර වෙන මිනිස්සු අන්තිමේ බිම වැටිලා මිය යාම අවසාන පදයෙන් කියවෙනවා...

ඒත් මේ කවිය ඊට කලින් අනුවාද වලදි, ඒ වගේම රටින් රටට වෙනස් වන අනුවාද වලදි මේ පද ම යෙදෙන්නේ නෑ. ඒ වගේම සමේ ආසාදනයක් එක්ක කිවිසුම් යාමක් තිබුණු වසංගතයක් ගැන ඓතිහාසික තොරතුරුත් දකින්න නෑ. ඒ නිසා මේ පරණ මුල් ගැන තියෙන කතාවත් මිත්‍යා කතාවක් ම තමයි කියලයි බොහෝ දෙනා පිළිගන්නේ.


ගූසි ගූසි ගැන්ඩර්

මේ කවිය නම් බොහොම අපූරු ඉතිහාස කතාවක් කියනව... මෙන්න කවිය:

Goosey Goosey Gander where shall I wander,

Upstairs, downstairs and in my lady's chamber

There I met an old man who wouldn't say his prayers,

I took him by the left leg and threw him down the stairs.

පාත්ත පාත්ත පාත්තයා - මම කොහෙද කරක් ගහන්නෙ
උඩ තට්ටුවෙ යට තට්ටුවෙ සහ කාන්තාවගෙ කාමරේ
එතන මට අහුවුුුුණා යාඥා නොකරන නාකියෙක්
මං උන්දැගෙ වම් කකුලෙන් ඇදල අරං පඩිපෙලෙන් පහළට විසි කළා

http://4.bp.blogspot.com/-V7Gh3fsxBcs/Us7qVcKA_dI/AAAAAAAAA6Q
/5aYDUmutoOE/s1600/Goosey-Goosey-Gander-where-shall-I-wander.jpg


16 වන සියවසේ එංගලන්තයේ කතෝලික පූජකවරු අප්‍රසාදයට ලක් වුණු කොටසක් වුණා. බහුතරයක් දෙනා දූෂිතයන් විදිහට හංවඩු ගැහිලා හිටියෙ. මේ කවියෙ කියන නාකි මිනිහා, ඒ විදිහෙ කතෝලික පූජකවරයෙක්. පාත්තයන් කියලා ඒ කාලයේ හැඳින්වුනේ ගණිකාවො... ඒ කියන්නෙ මේ පූජකවරයා අහුවුණේ ගණිකාවකගෙ කාමරේ ඉඳලා. 

ඒ කාලෙ සැබෑ පූජකවරයෙක්ද කියලා හඳුනගන්න, යාඥාවක් කියන්න කියල කියන එක සාධාරණයි. (එක කාලයක බාල්දියක් පෙන්නලා මේ මොකද්ද කියල ඇහුව වගේ) 16 වන සියවසේ දි ලතින් භාෂාවෙන් යාඥා කිරීම පරණ සිරිත. ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් කීම අලුත්... ඉතින් මේ පූජකවරයට ඉංග්‍රීසි යාඥාවක් කියන්න බැරිවෙලා. ඉතින් කකුලෙන් අල්ලලා ඇදල අරං පඩිපෙළෙන් පහළට විසි කරලා...

තව මතයකට අනුුව, 16 වන සියවසේ එංගලන්තයේ රෙපරමාදු ආගම ට අනුග්‍රහ දැක්වූ රජය විසින් කතෝලිකයන් මර්ධනය කෙරුණා. ඒ කාලෙ කතෝලික ගෙවල් වල පූජක ගුළ කියලා තැනක් තිබුණා පූජකවරුන් හංගලා තියාගන්න. එහෙම කෙනෙක් අහුවුණොත් කකුලෙන් ඇදල අරං පඩිපෙළෙන් පහළට තල්ලු කරලා මරල දාන සිරිතක් තිබුණා ලු...


රොක් අ බයි බේබි

මේකත් එංගලන්තෙ රජ පවුලේ කතාවක් ගැබ් වුණු කවියක්...

Rock-a-bye baby on the treetop,
When the wind blows, the cradle will rock.
When the bough breaks, the cradle will fall,
And down will come baby, cradle and all.

නැළවේ බබා ගහ මුදුනේ
සුළඟ හමද්දි තොටිල්ල පැද්දේ
අත්ත කැඩුණහම තොටිල්ල වැටේවි
බබයි තොටිල්ලයි ඔක්කොම බිම වැටෙයි

https://i.etsystatic.com/6911039/r/il/d4ffb7
/609084398/il_794xN.609084398_1d8s.jpg

දෙවෙනි ජේම්ස් රජතුමා ට කතෝලික උරුමක්කාරයෙක් සිටිය යුතු නිසා, රජ වාසල දරු ප්‍රසූතිය සිද්ධ වෙන කුටිය ට පිරිමි
දරුවෙන් හොරෙන් අරගෙන ගිහින් තිබ්බා කියා විශ්වාස කරනවා. ඒ දරුවා රජ ගෙදර කියන තොටිල්ලේ සිටියත්, රජුගේ නෑදෑයන් කියන සුළඟ විසින් බිමට පෙරලලා දාන්න පුළුවන් විදිහෙ අවදානම් තැනකයි සිටියේ... ඒක හරියටම දරුවෙක් ‌තොටිල්ල සමඟින් ගහක් මුදුනේ තැබීම ට සමානයි.

Wednesday, December 2, 2020

අවසානයක් නොවේ - 21

 "තේරුම් ගන්න තියෙන්නෙ ඩ්‍රේක්..." ඈ සිය සිහින් ඇඟිලි වලින් ඔහුගේ ඇඟිළි මිරිකා ගත්තී ය. "...යම් කිසි වෙනස් දෙයක් අපට ලැබෙන්නෙ, අනික් කාටවත් නොලැබී අපට ලැබෙන්නෙ, මේ ලෝකය වෙනුවෙන් යමක් ඉටු කරන්න... ඔයා හිතන්න - ඔයා දන්න දේවල් අනුව ඔයා හිතන්න ඒ මොකද්ද කියලා..."

ආදිකාල්පික වටපිටාව හා සෝම පානය ඔහුගේ සිතුවිලි ලිහිල් ස්වභාවයකට පත් කර තිබුණි. ඔහු අසළ ගල් තළාව මත වැතිර සිටි සුන්දර තරුණිය සිය මිත්‍රත්වය පිරිනමා තිබුණි... සිය සිතෙහි මෙතෙක් කල් තෙරපෙමින් තිබූ මහා ගැටළුව ට පිළිතුරු ඇගෙන් අපේක්ෂා කළ හැකි බව ඩ්‍රේක් හට වැටහුණි...

පළමුවෙනි කොටස

තුන්වෙනි කොටස

විසිවන කොටස

"ඔයා මේ තත්ත්වයට පත් වුණු විදිහ ගැන වරුණ යි සුමන යි මා එක්ක කිව්වා. ඔයා ඉස්සෙල්ලා කීව, ආදරය ගැනත් මම හිතන්නෙ, මං යමක් දන්නවා..." දුර්ගා කතා කරන්නට වූයේ ප්‍රවේසමෙන් වචන තෝරාගනිමින් බව ඇඩම් ට වැටහිණ. ඒ, නුසුදුසු වචනවලින් ඔවුන'තර පැවති සමීප බව ට හාණි නොවනු පිණිස යැයි ඔහු සිතී ය. "ඒ වගේම, ඔයා තුළ පේන්න තියෙනවා, තමන් තුළ ඇති වටිනාකම, එහෙමත් නැත්නම් තමන්ගෙන් මේ ලෝකෙට තියෙන්න පුළුවන් ප්‍රයෝජනය, කොටින්ම කියතොත් තමන්ගෙ ජීවිතයේ අරමුණ වටහාගෙන නැති බව. ඒ නිසා තමයි ඔයාට පැවැත්ම ගැන වේදනාවක් දැනෙන්නෙ..."

"මට අරමුණක් තියෙනවා..." ඇඩම් මඳක් පැකිළුණි. එහෙත්... "ඒ අරමුණ ඉටු කිරීමෙන් වාසියක් ලබන්නේ මාව මේ තත්ත්වයට පත්කරපු උදවිය ම යි." 

දුර්ගා ගේ දෑස් තුළ තියුණු බව මෙන්ම තෙත් බවක් ද වූ බව නාවුකයා දුටුවේ ය.

"මම මරණයෙන් බේරුණාට පස්සෙ, එහෙමත් නැත්තම් මාව බේරුවාට පස්සෙ, මාව ගෙනත් අතෑරපු මිටියාවතේ මම අවුරුදු පණහක් විතර හිටියා. එහෙදි මම විවාහ කරගත්ත ඉන්ග්‍රිඩ් මැරුණට පස්සෙ, මට තව දුරටත් ඒ මිටියාවතේ ජීවත් වෙන්න අරමුණක් තිබුණෙ නෑ. දකින දකින පැත්තෙ මම දැක්කෙ වේදනාත්මක මතකයන් විතරයි...

"ඉතින්, අන්තිමේ මම වෘකයො මාව කන්න එළවද්දි උන්ගේ උල් දත් වලට මුහුණ දීලා, වනාන්තරය පහු කරලා ගියා. නගින්න බැරි කඳු වැටිය ඉතාම අමාරුවෙන් නැග්ගා. කන්ද මුඳුනෙදි මට හම්බුණා අංග්ර්බෝදා කියන යෝටන් මායාකාරිය..."

මම තදින්ම වෙහෙසට පත්වෙලා හිටියෙ. එයා මට මීඩ් දුන්නා...
https://static.wikia.nocookie.net/oproleplaying/images/8/80/GA_-_Angrboda_-_
Pro.jpg/revision/latest/scale-to-width-down/350?cb=20190716025412

"පොඩ්ඩක් ඉන්න..." මඳ සිනාවක් පාමින් දුර්ගා ඔහුගේ කතාවට බාධා කළා ය. "සුමන යි වරුණයි වගේ නෙවෙයි... මං ඔය පිටස්තර දෙවිවරු ගැන දන්නෙ බොහොම ටිකයි. යෝටන් කියන්නෙ ඇස්ගාඩ් වාසීන්ගෙ විරුද්ධකාරයො කියල නං දන්නව..."

"ඔව්. හරි... ඔයා ලෝකී ගැන දන්නව ඇති නෙ?" 

"ඔව්. දන්නව..."

"අංග්ර්බෝදා තමයි ලෝකී ගෙ සහකාරිය... ඒ වගේම, රකුසන් ගේ මව. කඳුවැටිය මුදුනට එද්දි මම තදින්ම වෙහෙසට පත්වෙලා හිටියෙ. එයා මට මීඩ් බොන්න දුන්නා. මහන්සිය දුරු වෙලා, මට පොඩ්ඩක් පණ ආවට පස්සෙ එයා මට කිව්වා, 'මගෙ ඉළක්කය විය යුත්තේ අමරණීයත්වය' කියලා. ලෝකී මට දුන්නෙ ඇස්ගාර්ඩ් වාසීන් දැනසිටි උපරිම ශක්තිය යි.  සුවපත් වීමේ බලය ගැන ඒ රහස දැනගන්න ලෝකී ට එයාගෙ අයියා, බල්ඩුවර් මරන්න සිද්ධ වුණා. ඒ බලය මට ලබා දුන්නේ ඇස්ගාඩ් වෙනුවෙන් එක මෙහෙවරක් ඉටු කරන්න යි කියලා අංග්ර්බෝදා මට කිව්වා.

"ඇස්ගාඩ්වරු දෙවිවරු වුණාට, ඒ අය දවසක මිය යනවා. රැග්නරොක් එහෙමත් නැත්තම් ඇස්ගාඩ් ලෝකයේ අවසාන සටනෙදි ඒ අය ඔක්කොම මැරෙනවා. ඒ සටන පටන් ගන්නේ ලෝකී කියා චෝදනා කරන ඇස්ගාඩ් හි දොරටු පාලක හයිම්ඩාල් අවසානයේ ලෝකී මරාගෙන මැරෙනවා..."

"මම අහල තියෙනවා ඔය අනාවැකිය..." දුර්ගා තෙපළා ය. "එතකොට ලෝකී ට උවමනා කරල තියෙන්නෙ අමරණීය වෙන්න ක්‍රමයක් හොයාගෙන රැග්නරොක් සටන වළක්වන්න ද, නැත්නම් තමන් බේරෙන්නද?"

"ඔය දෙකෙන් කොයි අරමුණ වුණත්... ලෝකී වගේ රැවටිළිකාරයෙක් සටනක් වළක්වන්න තරම් පරාර්ථකාමී වෙයි කියල හිතන්න නම් බෑ. ඒ මොනව වුණත් මට බෑ කාගෙවත් ආයුධයක් වෙලා, කාටවත් වාසියක් ලබා දෙන්න මගේ ජීවිතේ කැපකරගන්න." 

"ඉතින් අමරණීයත්වය හොයාගන්න ලෝකී හරි අංග්ර්බෝදා හරි, මොනවද ඔයාට දුන්න තොරතුරු?"

"‌ලෝකී මට දුන්නේ ඉළක්කය විතරයි." ඇඩම් කීවේ ය. "ඒත් ඒ දේ ගැන හොයන්න විවිධ අවස්ථාවලදි විවිධ ආකාරයෙන් උපකාර කළා. මම මුලින් ම රෝමයේ, ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ සහ ඉස්තාන්බුල්වල තිබුණු ලේඛන හැදෑරුවා. ඒක වෙනුවෙන් සගයන් කීපදෙනෙක් එකතු කරගන්න ලෝකී ඔහුගේ දූතයන් මාර්ගයෙන් මට උදව් කළා...

"ගොඩක් ශිෂ්ඨාචාරවල විශ්වාස කරනවා අමරණීයත්වය දෙන පානයන් ගැන... ග්‍රීක - ලතින් ජාතීන්ට ඇම්බ්‍රෝෂා... යුදෙව්, ක්‍රිස්තියානි, ඉස්ලාම් කාරයන් අතර පාරාදීසයේ උල්පතක් ගැන කතන්දර තියෙනවා. ජේසුතුමා අවසානවරට මිදි යුෂ පානය කරපු කුසලානය සෙවීමේ ප්‍රයත්නයක් තිබුණා කුරුස යුද්ධ කාලයේ. හින්දුවරු විශ්වාස කරනවා අමෘතය ගැන. මාත් එක්ක හිටපු නාවික සගයෙක් සදාකාලික තරුණ බව ලබා දෙන උල්පතක් හොයාගෙන බටහිර පැත්තට ගියා...

"ඔය ඔක්කොම අදහස්, දේශාටන වාර්තා සහ ආගමික ලියවිලි එක්ක සසඳනකොට මට පේන්නෙ, මනුෂ්‍ය ශිෂ්ඨාචාරයේ තියෙන ඔක්කොම මිත්‍යා කතා වල ආරම්භය යොමුවෙන්නෙ ආසියාකරේ මැද හරියට. සේද මාවතේ මැද... 

"මමත් කලින් කියපු සගයනුත් එක එක ප්‍රදේශ ඉළක්ක කරගෙන පරණ ලේඛන ගවේෂණය කළා. මට වැටහුණේ නාවික සින්බෑඩ්, ඉබ්න් බතූතා, මාර්කෝ පෝලෝ, ෆා-හියන් වගේ දේශාටකයන් ලංකාව ඇඩම් ගේ පාරාදීසය කියා සඳහන් කරන්නේ නිකමට නෙවෙයි... ඒ වගේම කීප තැනක පාරාදීසයේ උල්පත ගැනත් ඒ අය ලියා තියෙනවා. ව්‍යාකූල විදිහට... ඒත් ඒ හැම කෙනෙක්ම ඇසින් දුටුවේ නැති ස්ථානයක් ගැන එක සමාන විස්තර විවිධ කාලවල ලියා තියෙනවා..."

 "හොඳයි... මං ප්‍රශ්නයක් අහන්නම්. ඒකට මට හිතට එන පළවෙනි උත්තරේ ම දෙන්න හැබැයි..." දුර්ගා මඳ සිනාවක සැඟවුණු ස්ථිරසාර බැල්මකින් ඩ්‍රේක් ගේ දෑස් දෙස බැලුවා ය. "මම ඔයා නම්, මම කොහොම හරි අමරණියත්වය හොයා ගන්නවා. ඒක ලෝකීට දෙන්න කලින්, මම අමරණීය වෙනවා. එහෙම වුණොත්, ඊට පස්සෙ ඒ ලැබෙන අමරණීයත්වයෙන් ඔයා මොකද්ද කරන්නෙ?"

"මං අවුරුදු හාරසීයකට වැඩි කාලයක් තිස්සෙ එක එක දේවල් වෙනුවෙන් සටන් කරලා තියෙනවා..." ඇඩම් උත්තර දුන්නේ එකවරම ය. දැන් දැන් තමන්ගේ මුවට අදහස් එන්නේ කෙලින්ම ගැඹුරු සිතෙහි හටගන්නා හැඟීම්වලින්ම බව ඔහුට දැනුණි. එය හරියටම, ඔහු ඊට පෙර අසා තිබූ 'ඇත්ත ප්‍රකාශ කරවීමේ ඔසුවක්' පානය කර ඇති විටක දී මෙන් විය. "... මම හෙම්බත් වෙලා ඉන්නෙ ලේ දැකලා, මිනිස්සුන්ගෙ මාරාන්තික වේදනාවන් දැකලා... මට මේ වේදනාත්මක ජීවිතයෙන් මිදෙන්න පුළුවන් නම්, මම හැම උත්සාහයක්ම දරනවා, එකිනෙකා මරා ගැනීමේ ආශාව, යුද්ධ කිරීමේ ආශාව මේ මනුස්ස සංහතියෙන් තුරන් කරලා දාන්න..."

"මිනිස්සුන්ට ඒකට උවමනාවක් නැත්නම්? එහෙමත් නැත්නම් රජවරු සහ ආක්‍රමණිකයෝ ලේ මතින් ම තමන්‌ගෙ අරමුණු දිනාගන්න තද බල ලෙස ම ලැදි යි නම්...?"

"හැම ලැදියාවකටම කෙළවරක් ඇති..." ඇඩම් කීවේ ය. "අනික, ලේ හලන්න, තව කෙනෙක් වේදනාවට පත් කරන්න ආසාවක් ඇති වෙන්නෙ වේදනාත්මක ජීවිතයක් ගත කරන, පීඩාවට පත් වුණු කෙනෙක් තුළ විතරයි..."

දුර්ගා ගැඹුරු හුස්මක් හෙළුවා ය. ඇඩම් ගේ ඇඟිලි අතරින් සිය අතැඟිලි මුදා ගත් ඈ, දෑතම ගල් තලාවට තද කරමින් කෙලින් වී වාඩි විය.

ඈ බැරෑරුම් කතාබහකට සූදානම් වූ අයුරු දුටු නාවිකයාහට තව දුරටත් ගල් තලාවේ ඇල වී සිටීම සුදුසු නැතැයි හැඟුනි.

ගිණි මැළය අසල ගැයුුම් සහ නැටුම් නතර වී තිබුණි. අසළ ගොඩ ගසා තිබූ දරකොට වලින් ගිණි මැළය තවත් ප්‍රකෘතිමත් කළ කුරුම්බර, ඔහුගේ සගයන් අසළින් ම ඇළවී, මඳ වේලාවකින් ම ගොරවන්නට පටන් ගත්තේ ය.

"හොඳයි... මම ඔයාට කතාවක් කියන්නම්." දුර්ගා දෑත් ඔසවා පසුපසට යොමා, සිය දිගු කෙස්වැටිය ගුළියක් ලෙස හිස පිටුපසින් ගැට ගසා ගත්තා ය. "බොහෝම ඉස්සර... ඒ කියන්නෙ, දැනට අවුරුදු හයදාහකට විතර ඉස්සර... යාලුවො හත් දෙනෙක් හිටියා. 

"ඒ තරම් ඈත අතීත කාලයේ හිටපු මිනිස්සු ස්වභාවධර්මය එක්ක ජීවත් වුණේ. පරිසරය ගැන ලොකු කුතුහලයක් වගේම, ඒ දේවල් ගැන හොයන්න විවේකයත් ඒ අයට ඇති තරම් තිබුණා. ඉතින් ස්වභාවයෙන්ම, ඒ අය තමන්ගෙ වටාපිටාවෙ තියෙන සම්පත් වගේම බලවේගයන් ගැන හොඳ අවබෝධයක් තිබුණු උදවිය වුණා...

"ඉතින් අර යාලුවො හත් දෙනා ට විවිධ පැතිවල දැනුම තිබුණා. හැම දේකම ඇති රිද්මය ගැන හොඳ අවබෝධයක් තිබුණු රුද්‍ර, ධෛර්යවත් කාන්තාවක් වුණු ශක්ති, සත්ත්ව පාලනය ගැන දක්ෂ ගෝපාල, ආලෝකය සහ අඳුර ගැන කුතුහලයක් තිබුණු මිත්‍ර, ගෝත්‍රයේ ආරවුල් සාධාරණව විසඳලා යුක්තිය ඉටු කරපු යම, වෙදකම, මාතෘත්වය සහ රැකවරණය ගැන සියල්ලටම වැඩියෙන් සළකපු අග්නි... මේ අයගේ නායකයා වුණු ඉන්ද්‍ර ඉතාම දක්ෂ මෙහෙයවන්නෙක් වුණා...

ස්වභාවයෙන්ම, ඒ අය තමන්ගෙ වටාපිටාවෙ තියෙන සම්පත් වගේම
බලවේගයන් ගැන හොඳ අවබෝධයක් තිබුණු උදවිය...

https://1.bp.blogspot.com/-Q5fflObdq_A/WszK91J7r2I/AAAAAAAAAqI/
QuNb6wo0m8kv8WsffTUG40fFWKR7VH6wACLcBGAs/s1600/Social-And-Religious-Life-Indus-valley-civilization.jpg


"මේ හත් දෙනා තමයි ගෝත්‍රයේ ආරක්ෂකයන් වුණේ. පීතෘ මූූූූලික ගෝත්‍රය ම‌ෙහෙයවූ නායකයා වුණේ ඔවුන් සියල්ලන්ගේ ම වැඩිහිටියා වුුනු ආත්මන්... ඔවුන්ට තිබුණා එක අභියෝගයක්. මේ ගෝත්‍රය ජීවත් වුණේ තැනිතලා උස් බිමක. එතන ගෝත්‍රයකට සාමයෙන් ජීවත් වෙමින්, දඩයම් කරමින්, වගා කරමින්, පළවැල රැස් කරමින් ඉතාම හොඳින් වාසය කරන්න උවමනා සම්පත් තිබුණා. පිරිසිදු දිය උල්පත්, වන සතුන්, ධාන්‍ය වර්ග, ගල් ලෙන්, හිතකර දේශගුණය... 

"ඒත් මේ තැනිතලාව අල්ලගෙන තනි පාවිච්චියට නතු කරගන්න උත්සාහ කරපු තවත් ගෝත්‍රයක් හිටියා. නිතරම ආත්මන් ගේ මෙහෙයවීම යටතේ මේ ගෝත්‍රය එක්ක සටන් කරන්න ඔවුන්ට සිද්ධ වුණා.

"අවසානයේ එක දවසක් හවස ගෝත්‍රයේ නායකයන් ගේ රැස්වීමකදී ගෝපාල යෝජනාවක් කළා. ඔවුන් ළඟ තිබුණු ඖෂධීය දැනුම එකතු කරලා, සටනේදී ඇතිවන තුවාල, වේදනාවල් තුරන් කරන, ධෛර්යය සහ ශක්තිය වැඩි කරවන මහා ඖෂධයක් හදන්න...


ඉතිරි කොටස ඉතාම ඉක්මණින්...

Friday, November 27, 2020

අවසානයක් නොවේ - 20

පළමුවෙනි කොටස

තුන්වෙනි කොටස

දහ නව වන කොටස

"ඩේන්වරු තන්ජෝරයේ බළකොටුව ආපහු පිළිසකර කෙරුවා." රුද්‍ර කී ය. "ඔවුන්ගේ නිරීක්ෂක දූතයන් නිතරම එහෙමෙහ යනවා. ඔවුන් උනන්දුයි ස්වදේශික ඇදහිලි සහ බෙහෙත් ක්‍රම ගැන. ඒ වගේම හිමාලය ට ආසන්න ප්‍රදේශවල තියෙන ඖෂධීය ගුණයක් තියෙන උල්පත් ගැනත් ඔවුන් සොයන බව පේනවා...

"මට කතා කරන්න තියෙන තවත් කාරණයක් තමයි... තන්ජෝරයේ බළකොටුව මේ තාක් කල් බොහොම දුෂ්කරතා මැද පවත්වාගෙන ආවා, ඒකෙ අණදෙන නිලධාරියා. මෑතක ඩේන් රටේ සිට ආධාර එක්ක අලුත් පාලකයෙක් ආවා. හිටපු පාලකයා ආපිට මවු රටට යනවා වෙනුවට, භාරතයේ කඳුකර ඉසව් සහ දාර්ශනිකයන් ගැන ගවේෂණය කරන්න පටන් ගත්තා. 

"ඒ ගැන අපට සෙවිල්ලෙන් ඉන්න පුළුවන්. ඔබේ සහාය උවමනා වෙන්නේ..." රුද්‍ර සිය කොන්ද සෘජුව තබාගනිමින් ගෙළ හරවා තම සංග්‍රාහකයින් තිදෙනාගේ මුහුණු දෙස මාරුවෙන් මාරුවට බැලි ය.

"මේ හිටපු පාළකයා කුරුල්ලන් යොදාගෙන පණිවුඩ හුවමාරු කරගන්න බව අපට පෙනුණා. සාමාන්‍යයෙන් යුරෝපා මිනිස්සු ඒ වැඩේට පරවියන් යොදාගත්තත්, මේ මනුෂ්‍යයා ළඟ ඉන්නේ තරමක ලොකු බස්සන් වගේ කුරුල්ලන් ජාතියක්."

"ඔබ පශුපති නේ..." මිත්‍ර කීවේ ය. "සතුන් ගැන අපටත් අහගන්න වෙන්නේ ඔබෙන් නේ..."

"ඔව්. මම දන්නවා ඒ කුරුල්ලන් මොකුන්ද කියා. ඒ ගැන නොවෙයි මට ගැටළුව තියෙන්නේ. ඒ කුරුල්ලෙක් ලංකාවට ඇවිත් ගියා දැන් වාර කීපයක්..."

"මෙහේ ඉන්න නෝඩික් ජාතිකයන්, තන්ජෝරයේ නෝඩික් වැසියන් එක්ක සබඳතා පැවැත්වීම පුදුමයක් නෙවෙයි." සුමන කීවේ ය. "ඒත්, ඒකට නිශාචර කුරුල්ලන් යොදාගැනීමේ යම් රහසක් තියෙනවා."

"මතකනේ..." රුද්‍ර සිය ඇස් සිහින් කළේ ය. "සින්දිබදු, ඇලෙක්සැන්ඩර්, ෆාහියන්, ඉබ්න් බතුතා, මාර්කෝ පෝලෝ... ඒ හැමෝම භාරතයේ යම් කිසිවක් හොයලා, ඔබේ රටටත් ආවා."

"ඒකම තමයි මේ හමුවීම යොදාගත්තේ..." ඉන්ද්‍ර පැවසී ය. "මේ මනුෂ්‍යයන්ට උවමනා මොකක් වෙන්න පුළුවන් ද?" 

රුද්‍ර වට්ටියේ තිබූ අවසාන මසන් අහුරත් කටේ ලා ගෙන සෙමෙන් සපන්නට විය. ඔහුගේ දෑස සෙමෙන් පියවී ගියේ නිතැතිණි.

නිහඬව ගෙවුණු මිනිත්තු කිහිපයකට පසු රුද්‍ර දෑස් පියාගත් වන ම සෙමෙන් කතා කරන්නට පටන් ගති. 

"ඔබත්, අපිත් දෙගොල්ලන්ගේ ම ඖෂධීය දැනුම කැටි කරලා, දිය උල්පතක් මත ගෑවා මීට බොහෝම කාලයකට කලින්... ඒක තිබුණේ ලක්දිව ප්‍රධානම කඳුවැටියක් මුදුනේ. එය නියම පදමට මත ගෑවෙන්නට කලින් විවිධාකාර දේ නිර්මාණය වුණා..."

"ඔව්. එයින් සැදුණු විෂ සහිත ඖෂධය ඔබ බීවා නේ..." මිත්‍ර සිහිපත් කළේ ය.

රුද්‍ර දෑස් විවර කරත්ම, සුමන මිත්‍රගේ හිසට අවවාදාත්මකව තට්ටු කරනු දුටුවේ ය.

"මම අදහස් කළේ... අපේ මහා ඖෂධය බේරගන්න ඔබ තමන්ම කැප කරලා ඒ විෂ බීවා. ඒක අහකට විසි කළා නම් එය වැටුණු තැන පවා විනාශ වෙන්න තරම් දැඩි විෂක්..." මිත්‍ර තම ප්‍රකාශය නිවැරදි කළේ ය.

"ඔව්.  ඒ හළාහල විෂ මගේ සිරුරට සහ මනසට සදාකාලික බලපෑමක් කළා. දැනටත් සමහර වෙලාවට ම‌ගේ ගෙළ වටේ නාගයෙක් දරණ ගසාගෙන තදකරනවා වගේ දැනෙනවා. මා බේරුණේ අග්නි ගේ වෙදකමින්. කෝ, ඇය වෙනත් රාජකාරියක ගිහින් ද?"


https://i.pinimg.com/736x/ec/d0/aa/ecd0aad7ffdda4cc45dfadcdf27e1c16.jpg

"ඔව්. ඇත්තටම රාජ-කාරියක් ඉටු කරන්න පහත රටට ගියා"

"මට කියන්න උවමනා කළේ..." රුද්‍ර පළතුරු වට්ටිය බිමින් තැබී ය. "අපි එදා, ඒ මුල්ම කාලේ උන්නා වගේ එකට කටයුතු කරන්න සිදු වෙනවා. මේ අභියෝගය දැනට ඉතාම සුළු දෙයක් වුණා ට, අපේ රටවල සිදුකෙරෙන මේ රහස් ගවේෂණය ගැන හැකි තරම් තොරතුරු අපි රැස් කරන්නත්, ඒ තොරතුරු හුවමාරු කරගන්නත් පටන් ගත යුතුයි."

"ඒක තමයි..." ඉන්ද්‍ර කීවේ ය. "අග්නි ගියෙත් ඒ වගේ කටයුත්තකට. මේ රටට ආව නෝඩික් ජාතිකයන් තුන් දෙනාගෙන් නායකයා එක්ක යම් කිසි රාජකාරියක් කරන අතර, ඔහු ගැන හැකි තරම් තොරතුරු දැනගැනීමට යි. ඈ ගියේ."

"කවුද ඔවුන්ගේ නායකයා?"

"ඇඩම් ඩ්‍රේක් ඇන්ඩර්සන්. අද්මිරාල් කෙනෙක්, ඒ වගේම රණ ශූරයෙක්..."

"ඇත්තද? මම අර කලින් කිව්ව තන්ජෝරයේ හිටපු පාලකයා, දැන් අර පාමීර් කඳුකර ප්‍රදේශයේ ගවේෂණ කරන්නේ... ඔහුගේ නම එස්කිල්ඩ් ඇන්ඩර්සන්"

*    *    *

අන්ධකාරය ගනකම ඇති කළුවන් පොරවණයක් සේ හාත්පස වෙළාගෙන තිබුණේ ය. එලිමහනේ ගැවසි කණාමැදිරියන් ටිකෙන් ටික ඉහළට ඇදී ගොස් පුළුල් අහසේ පැතිර තිබූ තරු සමඟ එක් වන්නා සේ ඇඩම් ට දැනුණි. පිළිස්සූූ දඩමසින් සහ සෝම පානයෙන් ඔහුුුුගේ කුස පිරී තිබූණි. දහවල වික්‍රමාන්විත ක්‍රියාවලින් ලද තෘප්තියෙන් ද, වනචාරින්ගේ ගායනා සහ නැටුම්වලින් ද, හාත්පස පැතිරි සාමදානයෙන් ද ඔහුගේ සිත තෘප්තිමත්විය. 

ඝන වනාන්තරය මැද රියන් සීයක පමණ වටා ප්‍රමාණය එළි පෙහෙලි වි තිබුණේ, පැතිර තිබූ ගල් තළාව හේතුවෙනි. පසුපස ගල් කන්දෙහි, කාලය සහ සැඩ සුළඟ විසින් සාරා සකස් කර තිබූ දැවැන්ත ගල් ලෙණක් විය. එහි සිට පහතට බෑවුම් වී ආ ගල් තලයේ අනෙක් කෙළවර ගිණි මැළයක් දැල්වෙමින් පැවතිණ. ඉන් ගිණිපුපුරු ඉහළට නැඟෙමින් අඳුරේ ඉගිළෙන කණාමැදිරින් සමඟ මුසුවිය.

ගිණිමැළය අසළ ගලක් මත වාඩි වී සිටි කුරුම්බර, සිය උදරය දෙපසට තාලයකට දෑතින් තට්ටු කරමින් ඇද පැද ගීයක් ගායනා කරමින් සිටියේ ය. ඒ ගීයේ පද, ඉතා පුරාණ භාෂාවකින් සැදුණකි. සිංහලේ පූර්වජ භාෂාවක් වූ එහි වක්‍රොක්ති බහුල වූ බැවින්, එම ගීයෙන් කියවෙන කතාව තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කිරීම නාවිකයා අත්හැර දැම්මේ ය. ගීයට අත්වැල් ඇල්ලූ අනෙක් මිනිසුන් තිදෙනා, ගිණිමැළය වටා තාලයකට පාද බිම ගසමින් නැටූ හ.

ඇඩම්, සිටියේ ගිණිමැළයට මඳක් ඈතිනි. ගල් තලාව මත ඇළවි, සිය වැළමිටි දෙක බිම ගසා පිට කොන්දෙන් අඩ වශ‌යෙන් එසවී ගෙන සිටි ඔහුගේ දණහිස් මඳක් නැවී තිබිණ. ඔහු ගිණිමැළය වටා පැවති ආදිකාල්පික දර්ශනය රසවින්දේ ය. තම ලේ නහර දිගේ මොළයට ගමන් කරමින් තිබූ සෝම පානය ඒ රසවින්දනයට උපකාරී වූ බව ඔහුට දැනෙමින් පැවතිණ. 

යුරෝපීයයා, හිස හරවා තමාගේ වම්පසින්, මඳක් ඈතින් ගල් තලාව මත වැතිර සිටි දුර්ගා දෙස බැලී ය. 

ඈ උඩුකුරුව වැතිරී, සිය දෑත් මත හිස තබාගෙන ඉහළ අහස දෙස නෙත් යොමාගෙන සිටියා ය. "මොකද හිතන්නෙ ඩ්‍රේක්?" ඈ අහස දෙස බලාගත් වනම ඇසුවාය. "අපි මේ මොහොතේ විඳින මේ සාමදානය, කන්ද උඩරට දී හරි, යුරෝපයේ දී හරි ඔයාට විඳින්නට ලබිලා තියෙනවද?"

"මාත් කල්පනා කළේ ඒක තමයි..." ඩ්‍රේක් එකඟ විය. "ඊටත් වඩා මම කල්පනා කළේ මොකද්ද දන්නවද?"

"මොකද්ද?" ඈ නෙත් කොණින් ඔහු දෙස බලද්දී. ඇගේ දෙතොළ සමච්ඡලයට මෙන් වක් වෙනු ඔහු ගිණි මැළයේ එළියෙන් දුටුවේ ය.

"දිය යට කෙනෙකුට සාමාන්‍යයෙන් ඉන්න පුළුවන් උපරිම විනාඩි දෙකක් හෝ තුනක්. ඒත් ඔයා ඊට වඩා කාලයක් හිටියා. ඊටත් වඩා, මගෙ හුස්ම හිර වෙන්න එද්දි ඔයා මට හුස්ම පිරෙව්වා..."

ඇගේ සිහින් මුණු මුණු සිනහවෙන් ඇඩම් ගේ කතාව මඳකට නැවතිණ. ඈ සිනාසෙද්දී, ඇගේ ළය ගැහෙමින් උස් පහත් වන ආකාරය අඩ අඳුරේ ඔහුගේ නෙතට චමත්කාරී දසුනක් විය.

"ඔයාම නේද මට කිව්වෙ, අර ඊශ්වර දෙවියන් බේරාගත්තතා වගේ ඔයාවත් තාරා දෙවඟන බේරාගනියි කියලා..." ඇගේ සරදම්කාරී සුරතල් හඬ...

දුර්ගා, නැවියා දෙසට හෙවත් දකුණැලයට හැරී, සිය සුරත, වැළමිටෙන් නවා එහි අත්ල මත හිස රඳවා ගත්තා ය. 

"කතන්දරවල තියෙන හැම දෙයක්ම සම්පූර්ණ ඇත්ත නෙවෙයි ඩ්‍රේක්. ඒත් මට ඉතාම සුළු දේවලින් ජිවිතය පවත්වාගන්න පුළුවන් හැකියාවක් තියෙනවා." 

මිනිත්තු කිහිපයක් තිස්සේ ඇගේ මුහුණ දෙස ඇඩම් බලා සිටියේ ය. ඇගේ සුපුරුදු සරදම්කාරී විලාසය එවේලේ දකින්නට නොවී ය.

"ඒ්ත, මට කියන්න," දුර්ගා නිහැඬියාව බින්දා ය. " ඔයා මොකද අර වගේ අනතුරුදායක දෙයක් කළේ?" 

"ඇත්තටම ඔයා නොහිටින්න මම මැරෙන්න තිබුණා තමයි." ඩ්‍රේක් කීය. "ඒත් ඇත්තටම, මගෙ තත්ත්වයට ඔයා පත් වෙලා හිටියනම්, ඔයාට තේරේවි.

"හිතන්න, ඔයාට තුවාල වෙනව. වේදනාව දැනෙනව. ඒත් ඉක්මණටම සුවපත් වෙනව. මාරාන්තික තුවාලයක් වුණහම මැරෙන්න තරම් වේදනාව ඇති වෙනව. එහෙම වුණහම මැරෙන එක සැනසිමක්. ඒත් ඔයා ආපහු තරමක වෙලාවක් ගිහින් සුවපත් වෙනව. අවුරුදු හාරසීයක් තිස්සෙ නිරන්තරයෙන් ඔහොම වෙනව කියන්නෙ, තනිකර වේදනාවෙන් පිරුණු ජීවිතයක්...

"ඒක කායික වේදනා ගැන. අනික් අතට හිතන්න ඔයා කාට හරි ආදරය කරනව. තමන්ගෙ ජීවිතය කැපකරන්න තරම් ආදරය කරනව. ඒත් එයා අන්තිමේ මිය යනව. ඔයා ට මැරෙන්න හිතෙනව. ඒත් මැරෙන්නෙ නෑ...

"ඉතින් ඒ විදිහට දිගට ජීවත් වෙන්න සිද්ධ වුණහම..."

දුර්ගා සිය වමත දිගු කර ඇඩම් ගේ සුරත අල්ලා ගත්තා ය. ඇගේ අත්ලේ සහ සිහින් ඇඟිළිවල සුමුදු බව සහ උණුසම ඔහු‌ගේ අත්ලෙහි ගොරෝසු සමට දැනිණ. 

"මට තේරෙනව." මොහොතකට පසු ඈ සිහින් හඬින් කීවා ය. "සම්පූර්ණයෙන් ම නොවුනත්, මට ඒ හැඟීම තේරෙනව... ඉතින් ඔයා මොකද කරන්න හිතන්නෙ? මට උදව් කරන්න පුළුවන් දෙයක් ඇති...?"

සිතේ ඇතිි දෙය ඈ හා කීමට තමන් පැකිළෙන්නේ ඇයි දැයි යුරෝපියයාට තේරුම් ගත නොහැකි විය. කීප මොහොතක් උත්සාහ කර සිතෙහි පෙළ ගස්වා ගත් වචන, අවසානයේ ඔහු මුවින් පිට කරගත්තේ ය.

"ඔයා වතුර යට දි දැක්කම... මම කිව්වෙ, අර කලින් කියපු දේ. ඒ කියන්නෙ... ඔයා හුස්ම අල්ලගෙන ගොඩක් වෙලා හිටපු එක, ඒ වගේම මට හුස්ම දුන්න එක... 

"ඒක දැක්කම මට හිතුණා, ඔයා මට වඩා සම්පූර්ණයි කියලා..."

"මට තේරෙනවා ඔයා අහන දේ ඇඩම්..." දුර්ගා මෘදුව තෙපළා ය. "මේ අනික් අය වගේ නෙවෙයි මම... ඔයා දැකල තියෙන හැම දේකටම වඩා මම වෙනස්. ඒ මම හැදිලා තියෙන හැටි. මට සෑහෙන කාලයක් තිස්සෙ ඔයාට ඔය තියෙන ගැටළුව වගේ දෙයක් තිබුණා. 

"නියම ම ප්‍රශ්නය තමයි... අපි මොන හේතුවකට ද, මෙහෙම හැදිලා තියෙන්නෙ කියන එක. මට ඒක තේරුම්ගන්න සෑහෙන කාලයක් ගතවුණා. ඒ වෙනතුරු මාත් ඔයා වගේම අවිනිශ්චිත... දෙගිඩියාවක පාවෙමින් හිටියෙ...

"පස්සෙ මට මේ හැම දේකම හැබෑ තේරුමක් නැති බවත්, අපි තේරුමක්, අරමුණක් ඇති කරගන්න උවමනා බවත්, තේරුම් ගියා. ඇත්තටම වුණේ, මට ඒක තේරුම් ගන්න උදව් කළා එක තැනැත්තෙක්. එයා අමරණීය කෙනෙක් නෙවෙයි. එයා සියල්ල අතහැරලා, කිසිම දෙයක් ගැන අරමුණක් නැතිව අවසානයෙ මරණයට මුහුණ දුන්නා. නමුත් මට එයා අරමුණක් දුන්නා.

"තේරුම් ගන්න තියෙන්නෙ ඩ්‍රේක්..." ඈ සිය සිහින් ඇඟිලි වලින් ඔහුගේ ඇඟිළි මිරිකා ගත්තී ය. "...යම් කිසි වෙනස් දෙයක් අපට ලැබෙන්නෙ, අනික් කාටවත් නොලැබී අපට ලැබෙන්නෙ, මේ ලෝකය වෙනුවෙන් යමක් ඉටු කරන්න... ඔයා හිතන්න - ඔයා දන්න දේවල් අනුව ඔයා හිතන්න ඒ මොකද්ද කියලා..."

ආදිකාල්පික වටපිටාව හා සෝම පානය ඔහුගේ සිතුවිලි ලිහිල් ස්වභාවයකට පත් කර තිබුණි. ඔහු අසළ ගල් තළාව මත වැතිර සිටි සුන්දර තරුණිය සිය මිත්‍රත්වය පිරිනමා තිබුණි... සිය සිතෙහි මෙතෙක් කල් තෙරපෙමින් තිබූ මහා ගැටළුව ට පිළිතුරු ඇගෙන් අපේක්ෂා කළ හැකි බව ඩ්‍රේක් හට වැටහුණි...


මීළඟ කොටස 


Saturday, November 21, 2020

අවසානයක් නොවේ - 19 කොටස...

...කෙඳි වළාකුළු ස්තරය පසා කරගෙන ඉහළට නැඟුනු ළිහිණියා, ආපිට හැරී හිස පහතට ලාගෙන පියාපත් අකුළා ගත්තෙන්, ඉහළ සිට පහතට වැටෙන කාලතුවක්කු උණ්ඩයක් සේ වේගයෙන් පහළට එන්නට ගත්තේ ය. 

පළමුවෙනි කොටස

තුන්වෙනි කොටස

දහ අට වන කොටස

නාවිකයා කරගන්නට යන අනතුරේ තරම මැන ගැනීමට දුර්ගා විල ආසන්නයේ වූ උසැති ගල් කුළක ට නැග ගත්තා ය. කුරුල්ලා පහතට එන වේගය අනුව තවත් තත්පර කිහිපයකින් පොළොවට ආසන්න වනු ඇත. කුරුඳු ළිහිණියාගේ සූක්ෂ්ම සංවේදනයන් සහ බුද්ධිය ගැන කොතෙක් පැහැදිළි කළ ද, ඒ සියල්ල නොතකා හුදෙක් වීරත්වය පසුපස යාම නෝර්ඩික් ජාතියට ආවේණික ලක්ෂණයක් වන්නට ඇත.

සුළඟ හා පොර බදන දැවැන්ත පිහාටු අස්සෙන් නැඟෙන සට සට හඬ... හිස කෙස් අතරින් වේගයෙන් හමා යන සුළං රැල්ලෙන් නැඟෙන සියුම් හූ හඬ... පොළොවට ලම්බක වූ කුරුල්ලාගේ බඳ මතින්, පහතට විසි නොවී සිටීමට නාවිකයාහට සෑහෙන වෙහෙසක් දැරීමට සිදු විය. ඇඩම් සිය දෙපය ළිහිණියාගේ උරහිස් වටා ඔතාගන්නට තැත් කරද්දී එක් වරම ළිහිණියා පියාපත් දිග හැර, ඇසිල්ලකින් නැවත අකුලාගත්තේ ය. එයින් එක් මොහොතකට ඔවුන් දෙදෙනා වේගයෙන් ගැස්සුණි. නාවුකයාගේ දෙපයේ ග්‍රහණය ලිහිල් වී, ඔහු දැවැන්ත කුරුල්ලාගේ හිසට උඩින් පහතට වැටුණේ ඒ ගැස්මේ බලපෑමෙනි. යුරෝපීයයාගේ මුහුණ තත්පර කිහිපයකට කුරුඳු ළිහිණියාගේ හොට ට අඟල් කීපයක් ආසන්නයෙන් පහළට යද්දී, උගේ ලොකු ඇස්වල සටහන් වූ මාරාත්මක නපුරුකම ඔහු ට මනාව දැක ගත හැකි විය.

එහෙත් ඩ්‍රේක් සිය දෑතේ ග්‍රහණය අත් හළේ නැත. තම හිස වටා තදවුණු වැල් පොටේ එල්ලී සිටින මිනිසා හට තියුණු හොටයෙන් අනින්නට කුරුඳු ළිහිණියා කිහිප විටක් ම තැත් කළේ ය. කොයි මොහොතේ හෝ ඌ ගේ වෑයම සාර්ථක වනු ඇති බව ඇඩම් පසක් කළේ ය.

"අතෑරලා පනින්ටෝ...!" දෑත් විහිදා සිය මුව දෙපසින් තබාගත් දුර්ගා කෑ ගෑවා ය. ඒ කෑගැසීම වඩාත් ම හොඳින් ඇසුණේ කුරුඳු ළිහිණියාට බව පෙනුනේය. ඌ සිය පියාපත් විහිදුවාගනිමින් හිස ඔසවා, මුහුණ පහතට යොමාගති. එයින් උගේ සිරුර පොළොවට සමාන්තර පිහිටුමකට පැමිණ, උගේ දෙපය ඉදිරියට යොමු විය. දෙපයේ ඇඟිලි විහිදුවාගත් විට කිණිසි මෙන් උල් වූ නියපොතු තුඩු අවර දිගට යොමු වූ හිරුගේ රැසින් දිළිසෙනු දුර්ගා දුටුවා ය. දැවැන්ත පක්ෂියා, එතෙක් නිදැල්ලේ පහතට වැටෙමින් තිබූ පොළොවට ලම්බක ගමන් මඟ මඳක් වෙනස් කර ඈ සිටි ගල් කුළ වෙත ට අත්තටු ගසමින් පහත් වන්නට වූූයේ සිය ගමන් වේගය අඩාල කර නොගනිමිනි.

කුරුඳු ළිහිණියාගේ හොටයෙන් ගැළවුණ ද, නිය පහුරට හසු වීම නියත බව දුටු ඇඩම්, වැල්පට පද්දා අතහැර, පසුපසට පැන්නේ ය. ඒ පිනුමේ ඉළක්කයක් නොවී ය. ඔහු වැටුණේ දුර්ගා නැග සිටි ගල් කුළත්, විලත් අතර පැතිරි වටකුරු ගල් ගොඩ ට ය. ළය පිරෙන සේ හුස්මක් ගත් තරුණිය, වැටෙමින් සිටි නාවිකයා ඉළක්ක කරගෙන ඉදිරියට පැන්නා ය. ඇගේ දෙ අත ඇඩම් ගේ සිරුර වටා වෙළී යත්ම, දෙ දෙනා ම විලෙහි ජල කඳ මතට වැටී, සැණෙකින් පතුළට ම කිඳී ගිය හ. 

දෙපා වකුටු කරගත් දුර්ගා, සිය දෑතින් ඇඩම් තරයේ සිය සිරුරට තද කරගෙන, ජලයේ උඩුකුරු තෙරපුම විසින් සිය සිරුරු විල් දිය මතුපිට ට ඉල්පීම වළක්වා ගත්තා ය. උඩ බැලූ යුරෝපීයයා දුටුවේ පක්ෂියාගේ පියාපත් සැළීම මගින් සිය හිස ට ඉහළින් වූ විල් දිය තළය රැළි නැඟෙන ආකාරය යි. 

නාවිකයෙකු ලෙස ලද හුරුව නිසා ඇඩම් හට හුස්ම අල්ලා දිය යට විනාඩි දෙකක් - තුනක් පමණ සිටිය හැකි විය. සිතෙහි වූ කළබලය පහව යද්දී, තමා වැළඳගෙන සිටි ස්ත්‍රියගේ සුමුදු, සුනම්‍ය හා පිරිපුන් ස්පර්ෂය විසින් ඔහු තුළ සුරක්ෂිත හැඟීමක් ඇති කළේ ය. තමන් ද ඇගේ බඳ වටා දෑත් යවා ඈ තුරුළු කරගෙන සිටි බව නාවුකයා හට පසක්වූයේ දුර්ගා තම දෑත් ලිහිල් කර, ඔහුගේ සිරුරෙන් ඈත්වන්නට තැත් කරද්දී ය.

විලෙහි ජල තළය මතුපිට වට කිහිපයක් පියාසර කළ කුරුඳු ළිහිණියා විල ඉවුරේ වූ ගලක් මත ලැගගත්තේ ය. පෙනහළු තුළ වූ අවසන් ඔක්සිජන් ස්වල්පය වැය වී ගිය පසු, වීරයන් දෙදෙනා හට දිය මතුපිටට එන්නට සිදු වනු ඇත.

උඩ බලාගත්වන ම අවසන් හුස්ම පොද ද පිට කළ ඇඩම් දුර්ගා දෙස බැලී ය. ඇගේ කළු පැහැ කෙස් කළඹ ඈ පිටුපසින් වළාකුළක් මෙන් විහිදී ගොස් තිබුණි. ඇඳ සිටි දිවි සම ද දියෙහි පාවෙමින් තිබුණෙන්, දිය තලයෙන් පහළට පෙරී ආ හිරු රැසින් ඇගේ සිරුරේ ලාලිත්‍යවත් සුන්දරත්වය ඔහු දුටුවේ ය. ඒ සමඟ ම නාවුකයාගේ හුස්ම හිර වන බව තරුණිය ට පෙනුණි. උඩ බැලූ ඇඩම්, විල ඉවුරෙහි වූ දැවැන්ත ගලක් යට වූ පටු ඉඩකඩ ඉළක්ක කරගනිමින් ඉහළට ඇදී යන්නට පටන් ගත්තේ ය. වහා ඔහු වෙත පිහිණූ දුර්ගා, සිය දෑත් ඔහුගේ උරහිස වටා යවා, ඔහු අල්ලාගත්තා ය. ඈ දෙස බැලූ ඇඩම්, ඇගේ මුව තම තොල් මත තෙරපෙනු හැඟීය. ඈ දෙතොල් සහ දිවග මඟින් ඔහුගේ තොල් යාන්තමින් විවර කරගනිත්ම, ඇගේ මුවෙහි සිට සිහිල් පිරිසිදු වාතය සිය මුව හරහා ඇදී ගොස් පෙනහළු පිරී යනු නාවුකයාට දැනිණ. තප්පර කිහිපයක් ඇතුළත ඔහුගේ පපු කුහරය සම්පූර්ණයෙන් පිරවූ තරුණිය නැවත ද ඔහුගේ තුරුළින් මිදී ඈත් වූවා ය. ඈ පසුපසට යද්දී ඇගේ දිගු හිස‌කෙස් ඇගේ මුහුණ දෙපසින් ඉදිරියට පාවී ආයේ ය. කෙස් කළඹ අතරින් ඔහුගේ විස්මයපත් දෑස් දුටු ඇගේ මුව සහ දෑස් මඳ සිනහවකින් රැළි වැටිණ...

https://t4.ftcdn.net/jpg/00/03/70/45/360_F_3704520_Kb6CjkW2hyaEsuCFLBwUNJ79zdW35bdF.jpg

ගෙළ සිර කරන ලද බළලෙකුගෙන් නැඟෙන අන්දමේ මරහඬළෑමක් ඈතින් ඇසුණේ ය. ශබ්දය ආ දිශාව වටහාගන්නට මෙන් හිස ඒ මේ අත හැරවූ කුරුඳු ළිහිණියා, ලැග සිටි තැනින් ඉවතට පියාඹා ගියේ එක් වරම ය. 

ඉහළට යමු යැයි අතින් සංඥා කරමින් දුර්ගා දෙපා වනමින් බුහුටි ලෙස විල් දිය  මතුපිටට ආවාය. ඈ පසුපසින් ඉහළට ආ ඇඩම්, සිය හිස දියෙන් මතු වෙත්ම දිගු ප්‍රාශ්වාසයක් කළේ සැහෙන තරම් හඩක් නඟමිනි. විල් ඉවුර වෙත පිහිනා ගිය දෙදෙන දියෙන් ගොඩට එද්දී, කුරුම්බර වන සීමාවේ සිට ඔවුන් වෙත දිව ආයේ ය.

දුර්ගා දකුණැලයට නැවී, සිය තෙත්බර කෙස් වැටිය මිරිකා හරිමින් ඇඩම් දෙස බැලුවා ය. "ඔයා ට අමාරුද?" 

"ඒ තරම් ගැටළුවක් නෑ" සිය පාදයේ වේදනාව සඟවාගැනීමට තැත් කරමින් යුරෝපියයා ඈ වෙත සෙමෙන් පිය නැඟීය.

කුරුම්බර හති අරිමින් ඔවුන් සිටි තැනට ළඟා විය. "ඔන්න තාරා උත්තමාවි අපේ වැඩේ හරි. ගැල් දෙකකට ඇතිවෙන්න කුරුඳු පොලු හම්බවුණා. එයිට වැඩියත් හොයාගන්න තිබුණා... කොහෙද? අපේ කොල්ලො ටික වශී වෙලා වගේ මේ ඇත්තො කුරුල්ල පිටේ යන හැටි බලාගෙන උන්නනෙ..."

"කුරුල්ල පිටේ තමා... තව ඩිංගෙන් කෑලි ටිකවත් අපට ආපහු කන්ද උඩරටට ගෙනියන්න වෙන්නෙ නෑ..." දුර්ගා මඳසිනහවක් පාමින් නෙත් කොණින් ඇඩම් දෙස බැලුවා ය. "වෙලාවට තව කුරුඳු ළිහිණියෙක් කෑ ගැහුවා. නැත්නම් අපි අද රෑ වෙනතුරු මේ විල පතුළෙ."

"ඒ කෑගැහුවෙ මම." කුරුම්බර සිනාසුනේ ය. "පිරිමි කුරුඳු ළිහිණියො, බල්ලො වගේ තමන්ගෙ සීමාව රැකගන්න මහන්සි වෙනවා. හොඳවෙලාවට ඌ රැවටුණා මගෙ සද්දෙට..."

   *    *    *

ශෛලමය බිත්ති වලින් සැදුණු ශාලාව මැද, එළන ලද පළස මත මිත්‍ර, සුමන සහ ඉන්ද්‍ර වීරාසනයෙන් වාඩි වී සිටියහ. ඔවුන් ඉදිරියේ වූ සුමට ගල් බිත්තිය කළු පැහැයට ඉතාම ආසන්න කොළ පැහැයක් ගත්තේ ය. බිත්තිය සහ පළස අතර විශාල ගල් පාත්‍රයක පිරවුණු අඟුරු රත් පැහැයෙන් දිළියෙමින් තිබිණ. ඉන් නැඟෙමින් පැවති දුමෙහි වූ ඖෂධීය සුවඳ ශාලාව පුරා පැතිරුණි. පාත්‍රය අසළ කොළොම්බක් මත තැබූ බටපොතු වට්ටියක අත්තන මල් පුරවා තිබුණි.

ඉදිරියේ වූ ගල් බිත්තියෙහි මැද පිහිටි උසැති ලී දොර හඬක් නොනගා විවර විය. ඉන් ශාලාවට ඇතුල් වූයේ යෝගී වරයෙකුගේ ලක්ෂණ පෙන්නුම් කළ තරුණයෙකි. දිය රැළි මෙන් පහලට කඩා හැලුණු දිගු කෙස් වැටිය... නළලෙහි සටහන් කෙරුණු ඇසක හැඩය ගත් තිලකය... අඳුරුවන් සම... දකුණු උරහිසේ සිට පහතට ඇඳගෙන සිටි අඳුන් දිවි සම... යනාදියෙන් ඔහු කිසිසේත් ම ශාලාවෙහි වාඩි වී සිටි ති දෙනාට සමාන නොවී ය.


https://www.askideas.com/wp-content/uploads/2017/02/May-Lord-Shiva
-Shower-His-Benign-Blessings-Happy-Maha-Shivratri.jpg


ඔහුගේ සුරතෙහි කුඩා උඩැක්කියක් වැනි ඩමරුවක් විය. හිස නවා ශාලාව මැද වාඩි වී සිටි ති දෙනාට ආචාර කළ ඔහු, ඔවුන් ඉදිරියේ වීරාසනයෙන් වාඩි වී, ඩමරු බෙරය බිම තැබී ය. ඉන්ද්‍ර, තමන් ඉදිරියේ තබාගෙන සිටි පළතුරු වට්ටියක් දෑතින් ම ගෙන අමුත්තා වෙත දිගු කළේ ය. එහි පිරී තිබුණේ මසන් සහ බෙලි ගෙඩි ය.

නිහඬව ම පළතුරු වට්ටිය පිළිගත් ආගන්තුකයා, එය ඔඩොක්කුව මත තබාගෙන, මසන් අහුරක් සුරතට ගෙන කටෙහි ලා ගත්තේ ය.

"කරුණු කීපයක් තිබෙනවා මට කතාකරන්න." ඔහු කතා කළේ සංස්කෘතෙනි. "ඊට කළින් ඔබේ උවමනාව කතා කරමු. ඔබලා නේ මා කැඳෙව්වේ..."

"රුද්‍ර, ඔබ අපේ සභා ශාලාවට සාදරයෙන් පිළිගන්නවා." ඉන්ද්‍ර අනුව අනෙක් දෙ දෙනා ද දෑත් එකතු කොට ආගන්තුකයාට ආචාර කළහ. "කාලයක් තිස්සේ යුරෝපාකරයේ ආක්‍රමණිකයෝ සහ වෙළෙන්දෝ අපේ රටවල් ආකූල කරමින් ඉන්නවා. නමුත් අපි ඒ ගැන වැඩිමනත් මැදිහත්වීමක් කරන්නේ නෑ. අපි එකඟතාවකට ආ විදිහටත්, ඒ වගේම රට වැසියන් තවදුරටත්, රටේ ස්වාධිනත්වය සහ සුභ සිද්ධිය අපෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ නැති නිසාත්. රටවැසියන්ටත් රජුටත් සැබෑ උවමනාවක් තියෙනවා නම්, අපට පුළුවන් ඒ වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක වෙන්න. නමුත් ඒ සියල්ලන්ට ම තියෙන්නේ වෙන වෙන තාවකාලික අපේක්ෂාවන්..."

රුද්‍ර හිස නවා එකඟතාව පළ කළේ ය.

"පෘතුගීසීන්, ප්‍රංශ ජාතිකයන් සහ ලන්දේසින් සෘජුවම ඉළක්ක කළේ කුළුබඩු වෙළෙඳාම. ඒත් ඔබ දන්නවාද නෝර්වේ ජාතිකයන් අපේ රටවල සොයන්නේ මොකක්ද කියලා?"

මසන් ගෙඩි සූප්පු කොට ඉතුරු වුනු ඇට ටික සපමින් සිටි රුද්‍ර සිය හඬ අවදි කළේ ය. "මගෙත් ප්‍රධානම ගැටළුව ඒක තමයි. ලංකාවටත් ආවද නෝඩික් ජාතිකයන්?"

"ඔව්." සුමන කී ය. "ගෝකර්ණයෙන් ඇතුළු වුනු කීප දෙනෙක් වන වැදිලා. ඉන් තුන් දෙනෙක් අල්ලාගෙන. එකෙකුට සිහි කල්පනාව නැහැ. අනෙක් දෙන්නා රජු භාරයේ. ඔවුන් කුමක් හෝ සොයමින් සිටි බව තහවුරුයි."

"ඩේන්වරු තන්ජෝරයේ බළකොටුව ආපහු පිළිසකර කෙරුවා." රුද්‍ර කී ය. "ඔවුන්ගේ නිරීක්ෂක දූතයන් නිතරම එහෙමෙහ යනවා. ඔවුන් උනන්දුයි ස්වදේශික ඇදහිලි සහ බෙහෙත් ක්‍රම ගැන. ඒ වගේම හිමාලය ට ආසන්න ප්‍රදේශවල තියෙන..." 


ඊළඟ කොටස...

Saturday, November 14, 2020

අවසානයක් නොවේ - 18

"ඔයා කියන දෙයක් තමයි ඉතින්..."

ඔහු වෙත ඇස් කොණින් බැලූ තරුණිය මඳ සිනහවක් නැඟුනු මුහුණින් යුතුව අත ඔසවා, අන්තරාලයේ බාල්කයක එල්ලා තිබූ සීනුව හතර වරක් නාද කළා ය. 

ගත වූයේ තප්පර කිහිපයකි. අවට හෙවුණු ඝන වනය මැදින් පුෂ්ටිමත් පුරුෂයෝ හතර දෙනක් දුවගෙන ආවෝ ය. ඉණෙන් පහතට දිවි සම් ඇඳ සිටි ඔවුන් ගේ අත්වල දුනු හී ද, උරහිසෙහි අත් පොරව බැගින් ද විය.

පළමුවෙනි කොටස

තුන්වෙනි කොටස

දා හත් වන කොටස

දුර්ගා අන්තරාලය දිගේ ඉදිරියට ගියා ය, පසුපසින් එන නාවිකයා ද සමඟ... දේවාලයේ සිට පහළට බැසීමට පඩි හතරකින් යුත් පියගැට පෙළක් විය. ඔවුන් දෙදෙනා ඒ පියගැට පෙළ බසිද්දී, වන ගත පුරුෂයෝ ඒ අසළට ආහ. ඔවුහු ආචාර කළේ දනින් වැටීමෙනි. දුර්ගා ඔවුන් වෙත සිය සුරත දිගුකර නැගී සිටින ලෙස සංඥා කළා ය. සතර දෙනාගෙන් තිදෙනෙකුම තරුණයන් බව ද, අනෙකා මැදිවිය ඉක්මවා සිටි බව ද ඇඩම් ගේ නිරීක්ෂණයට හසු විය.

*    *    *

නිවර්තන වැසි වනාන්තරයක නිරන්තර සිසිලස හේතුවෙන් කුරුඳු සොයා යන්නන් හට විඩාවක් දැනුණේ ම නැති තරම් ය. රෑහි හඬ හා අතරින් පතර නැඟුනු කොට්ටෝරුවවෙකු ගේ කඨෝර නාදය හැරුණු විට හාත්පස නිසල ආලසළ්‍යයක ගැළී තිබුණි. දහවල කිසිදු සිවුපාවෙකු එළි බසින්නේ නැත. විළෝපිකයන්ගෙන් ගැළවී අහර සොයා යන්නන් ද, ඔවුන් අහරට ගන්නන් ද තිප්පලවලින් මැත් වන්නේ අඳුර ද සමඟිනි. එහෙයින් ම දුර්ගා ගේ පිරිස ට පරණලා පතක් හෝ නොසැලෙන තරම් ප්‍රවේසමකින් කැලෑව මැදින් ගමන් කරන්නට සිදු විය.

ඉදිරියෙන් ම ගියේ වැඩිහිටි පුරුෂයා ය. දුර්ගා ඔහු ඇමතුවේ කුරුම්බර යන නමිනි. ඈ කතා කළේ ඔහුටත්, යුරෝපීයයා ටත් පමණකි. සත්ත්ව සම්වලින් සැරසී සිටි සය දෙනා වනාන්තරයේ ආදී කාල්පික පෙනුමට මනාව ගැළපුණු බව පෙනුණේ ය.

"මේ කාලය කොහොමත් ම කුරුඳු ළිහිණි එක්ක හැප්පෙන්ඩ හොඳ කාලයක් නෙවෙයි" කුරුම්බර ඉදිරියෙන් මඟ පෙන්වමින් යන ගමන් මැසිවිලි කිව්වේ ය. "මේ උන් ජෝඩු ගැහෙන කාලෙ. මේ කාලෙට කිරිල්ලියන්ගෙ උදව්වට කුරුල්ලො රංචුවක් උනත් එන්ඩ බැරි නෑ. ඒ වගේම පිරිමි කුරුල්ලො ලේසියෙන් කුපිත වෙනව මේ කාලෙ..."

"තමුං මාත් එක්ක එයිට වඩා අවදානං වැඩවලට ආව නෙ මීට කලින්..." තරුණිය උත්තර දුන්නේ සැහැල්ලුවෙනි.

"ඔය කුරුල්ලන්ගෙන් බේරෙන්න පුළුවන් මොන විදිහට ද?" ඇඩම් කුරුම්බර ඇමතුවේ පළමු වතාවට ය. 

වැඩිහිටි පුරුෂයා පිළිතුරු දුන්නේ ඔහුට නොව දුර්ගා වෙත ය. "තාරා උත්තමාවි දන්නවනෙ... කුරුඳු ළිහිණියා තැනිතලා පොළොවෙදි අස්සයෙකුට වඩා වේගවත්. අහසෙදි උකුස්සෙකුට වඩා වේගයෙන්, හරියටම ඉළක්කයට කොටනවා. උගෙ නියපොතු වානේ වගේ. උල් හොටට අහුවුණොත් කෑල්ලක් කඩාගෙන මිසක් ආපහු යන් නෑ..." ඉදිරියේ ඇති අභියෝගයේ බරපතළ කම සිහි වී ඔහුගේ රැළි වැටුණු මුහුණ මයිනහමක් මෙන් ඇදී ගියේ ය. "වාසියක් තිබුණොත් තියෙන්නෙ පඳුරු අස්සට රිංග ගන්න එක, එහෙම නැත්තං උගේ හොටට ඇතුල් වෙන්න බැරි තරම් ගැඹුරට තියෙන ගුළකට රිංගන එක."

කුරුම්බර සහ අනෙක් තිදෙනා ට ඉදිරියට යාමට ඉඩ හළ තරුණිය, ගමන් වේගය බාල කොට, නාවුකයා වෙත හැරී බැලුවේ සිනා මුසු මුහුණිනි. "ඩ්‍රේක්, අතක් පයක් වෙන්වුණොත් ආපහු ඒක ලියලනවද?" ඈ ඇසුවේ පහත් හඬිනි.

යුරෝපීයයා ගේ මුහුණේ ප්‍රශ්නකාරී බැල්මක් නැඟුනි. 

"මම දන්නව ඔයාගෙ තුවාල ඉතාම ඉක්මණට සුවපත් වෙනව කියල. මම ඇහුවෙ ළිහිණයා ඔයාගෙ කොතනකින් හරි කෑල්ලක් කඩා ගත්තොත්..."

"ඒක දැනගන්න, මෙච්චර කාලෙකට එහෙම දෙයක් වෙලා නෑ. සමහරවිට අද අපට ඒක හරියටම දැනගන්න පුළුවන් වෙයි." 

දුර්ගා ද ඔහු අනුව සිනාසුණා ය. "එහෙම උනොත් ඔයා මැරෙන්නත් පුළුවන්?"

"ගොඩක් වෙලාවට." ඇඩම් සැහැල්ලුවෙන් කීවේ ය. "මාව මේ තත්ත්වයට පත්කරපු, මට මේ වගේ ඉරණමක් අත්කර දිපු අපේ දෙවිවරුන්ට නම් මේ දූපතේ බලයක් නැතුව ඇති. ඒත් මං හිතනව, කලින් බහිරව කන්දෙදි වගේ මෙතනදිත් රහස් දූරය මාව බේරගනියි කියල." ඔහු ඇගේ දෑස් දෙස කෙලින් බැලුවේ ය.

"ඇයි එහෙම හිතෙන්නෙ?"

"මේ රටේ ඇදහිළි ගැන මම දන්න තරමින් නම්, හලාහළ විෂ බීලා මරණාසන්න වුණු ඊශ්වර දෙවියො බේරගත්තෙත් තාරා දෙවඟන..." ඇඩම් සිනාමුසු මුහුණින් යුතුව, තරුණිය වෙත හිස නැවී ය. 

"ඔයාට තාම තේරෙන්නෑ නේද, කතන්දර යි - ඇත්ත යි කියන්නෙ දෙකක් කියලා?"

"ඒ වුණත්, කතන්දර හැදෙන්නෙ ඇත්ත සිදුවීමක මුුලකින්..."

"ඒ කොයි හැටි වුණත්, පරිස්සම් වෙන්න." දුර්ගා කතා කළේ හිතුවක්කාර දරුවෙකුට තරවටු කරන මවක මෙනි. "ඇම ට යන්නෙ මම. ඔයාට තියෙන්නෙ, රැකගෙන ඉඳලා, මට අනතුරක් වෙන්න ආවොත් බේරගන්න."

"ඒක නෝර්ඩික් ජාතියෙත් තියෙන උපක්‍රමයක්." ඇඩම් කීය. "අපි ඒකට කියන්නෙ jomfru i nød කියලා. සිංහලෙන් කිව්වොත් 'අනතුරේ වැටුණු කෙල්ල' "

"අපි බලමුකො ඔය හිනාව අද හවස් වෙද්දිත් තියෙයි ද කියලා" 

ලොව කොතැන වුවත් කාන්තාවකට ආවේණික වූ ගස්සාගෙන යාම ඇගෙන් ද දුටු ඇඩම් ගේ මුවෙහි වූ මඳ සිනහව තවත් අලුත් විය.

*    *    *

සිය කැදැල්ල තැනිමට උවමනා අවසාන කුරුඳු දඬු කීපය ද හොටින් ගෙන එමින් සිටි දැවැන්ත කුරුල්ලා, කුරුඳු සහ ලේ මිශ්‍ර සුවඳ නැඟුනේ කොතැනින් දැයි බැලුවේ පියාසර කරන ගමන් ම ය. දුටු දේ තහවුරු කරගැනීමට මෙන් ඉහළ අහසේ වටයක් ගැසූ ඌ, පියාපත් අඩ වශයෙන් විදහාගෙන, විහිදාගත් නිය‌ පහුරු ඇති දෙපා දිගු කරගෙන, ගළක් ගහන්නා සේ කෙලින්ම පහතට බැස්සේ ය.

දිවිසම එක් උරයකින් පහතට ලා ඇඟලාගෙන, ඉඟ වටා සම් පටියකින් ගැට ගසා ගෙන සිටි දුර්ගා සිටියේ, උසැති ගස් කිහිපයකින් වට වූ එලිමහනක විල් තෙරක ය. විලෙහි වූ කළුපැහැ දිය මත ජලජ මල් පිපී තිබුණි. විවිධ හැඩයේ සහ තරමේ වටකුරු ගල්වලින් විල වට වී පැවති අතර, එයින් වඩා විශාල වූ උසැති ගළක් මත දුර්ගා සිටගෙන සිටියා ය. ඇඟ පුරා තවරාගත් සත්ත්ව රුධිරයෙන් රතුපැහැගැන්වී සිටි ඈ දෙස විමර්ශනාත්මකව බලා සිටි ඇඩම් ගේ සිතෙහි එක් වරම විදුලියක් සේ යම් මතකයක් දිව ගියේ ය. සිය දෑසේ විමසිලිමත් බව සහ ක්ෂණිකව ක්‍රියාත්මක වීමට ගතෙහි වූ සූදානම ට බාධා නොවන සේ ඔහු සිය මතකය නැවත ආවර්ජනය කිරීමට අත්සාහ ගත්තේ ය.

නෝර්ඩික් ගම්මානයේ දී හමු වූ ක්‍යුනිං ගායනා කරන්නිය...?

නැත.

සුභපැතීමේ තුඩුව ට දිනක ගමනක් තිබිය දී නැව් කණ්ඩායම හසු වූ කුණාටුව අතරේ හදිසියේ ම අකුණකින් ආලෝකවත් වූ ගල්පරයක් මත සිටිනු දුටු කිඳුරිය...?

https://cache.desktopnexus.com/thumbseg/2432/2432860-bigthumbnail.jpg

නැත.

රොල්ෆ් සහ නීල්සන් ගින්නෙන් දැවුණු ගසෙහි, අතු පතරට වෙඩි තියන්නට යද්දී, එක් නිමේෂයකට දුටු රතුවන් ගැහැණිය...?

ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටුවක් තරම් විශාල වූ පක්ෂියා වේගයෙන් පහලට ආයේ ය. උගේ උල් නිය පහුරු සිය සමෙහි ගෑවෙන්නට ඔන්න මෙන්න තිබිය දී දුර්ගා පොකුණට පැන්නා ය. ඈ දියට පනින්නට පමා වෙතැයි බියවූ ඇඩම් සැඟවී සිටි ගස් මුවාවෙන් එළියට පය තැබුවේ ද එවිටම ය. තමා ඉළක්ක කරගත් ගොදුර විලෙහි ගිලී නොපෙනි යද්දී අසළ ගස් මුවාවෙන් ඇසුණු සියුම් ශබ්දය සිය දෙවැනි විකල්පය කරගත් ළිහිණියා, දැවැන්ත පියාපත් සළමින් තප්පර කිහිපයක් විල මතුපිට ගුවනේ රැඳී සිටියේ ය. උගේ පියාපත්, වෙළෙඳ නැවක ප්‍රධාන රුවල තරම් විශාල යැයි ඇඩම් ට සිතුණි. ඊළඟ නිමේෂයේ ඒ යෝධ කුරුල්ලාගේ ඇස් තම ඇස් වෙත එක එල්ලේ යොමු වෙනු දුටු ඔහු ගේ සර්වාංගයම වෙවුුුුලා ගියේ ය.

විලට ඉහළින් පියාසර කරමින් සිටි කුරුල්ලා ආපසු ඉහළට නොනැඟී, ඇඩම් සැඟවී සිටි ගස දෙසට ඉගිළෙනු දුර්ගා ගැඹුරු දිය කඳ අතරින් දුටුවා ය. ඈ දෙපා ගසමින් දිය මතුපිටට එද්දී, නාවිකයා මෙතෙක් ඔහුට ලැබුණු සියලු උපදෙස් අමතක කර, දැවැන්ත ගසට නඟිමින් සිටියේ ය. ඔහු එය ඉතා බුහුටි අන්දමින් සිදු කළේ, වඳුරු ආත්මයක් ලැබුණාක් මෙනි.

ගසෙහි අතු තුනක් එකම මට්ටමෙන් විහිදී ගොස් තිබුණි. ලොකු කුඩා අතුවලින් ගැවසී ගත් එතැන, යුරෝපීයයාගේ ඉළක්කය විය. වේගයෙන් පියාඹා ආ කුරුල්ලාගේ උල් හොට ද ඔහු‌ පසු පසින්ම විය. ඩ්‍රේක් අතුපරතට වැදී සිය දෙපය උඩට ඔසවාගනිද්දී කුරුඳු ළිහිණියාගේ කෝපාවිෂ්ට දෑස සහ ඔහුගේ දෙපතුල් අතර පැවතියේ අඩි බාගයකටත් වඩා අඩු දුරකි.

වැලක් බඳු යමක් ගෙළෙහි දැවටෙනු දැනී නාවිකයා කිළිපොළා ගියේ ය. කෙණ්ඩෙහි බැඳ තිබූ කිණිස්ස ඇද ගත් ඔහු ගෙළෙහි දැවටුණු වැලෙහි එක් කොණක් කපා දැමී ය. එය තමන් සිතූ පරිදි පිඹුරෙකු නොව, දැවැන්ත මාලුවා වැලක් බව පසක් කරගත් ඇඩම්, ප්‍රවේසමින් වැලෙහි පහළ කොටස ඉහළට ඇද ගත්තේ ය.

ගස වටා කැරකෙමින් පහර දිමට මාන බලන කුරුඳු ළිහිණියාගේ පියා සැලීමෙන් ගසෙහි අතු ඒ මේ අත වැනෙමින් පැවතුණි. තියුණු ස්ත්‍රී කටහඬකින් නැඟුනු හූ හඬ විසින් යෝධ පක්ෂියාගේ අවධානය නැවතත් විල දෙසට යොමු විය. විල අසබඩ ගල්තලාව මත සිටි දියබත් වූ තරුණිය, දෑත් ඉහළට ඔසවා වනමින් නැවත නැවතත් හූ හඬ නැඟුවා ය.

වැල ඉහළට ඇදගත් ඩ්‍රේක් එහි මැද කොටසෙහි තරමක මන්දක් සිටින සේ ගැට කිහිපයක් ලෑවේ ය. මන්ද දෙපස වැල්පොටවල් දෑතින් ම තදින් අල්ලාගත් ඔහු, කුරුඳු ළිහිණියා විල දෙසට හැරෙනවාත් සමඟම, ඌට ඉහළින් විහිදුනු අත්ත දිගේ වේගයෙන් දිවයන්නට පටන් ගත්තේ ය. 

තබන එක් පියවරක් හෝ ලිස්සා ගියහොත් සිය ජීවිතය කුරුඳු ළිහිණියාගේ කූඩුවෙහි දී, වානේ බඳු සවිමත් උල් නිය හා තියුණු යෝධ කුරුළු හොටකින් අවසන් වනු ඇති බව සහතික කරුණක් වුව ද, තමන් යෙදී සිටි වික්‍රමයෙහි ත්‍රාසය ඊට වඩා වින්දනාත්මක බවක් ඔහුට හැඟුණි.

තබන අඩියක් අඩියක් පාසා වේගය වැඩි කරගත් ඇඩම්, දෑත් ඉහළට ඔසවා වැල් මන්ද පසුපස සිට ඉදිරියට පද්දා, දෙපා පළල් කරගනිමින්, යෝධ පක්ෂියාගේ පිටට පැන්නේ ය. ඔහුු ඉළක්ක කළ අයුරින් ම ළිහිණියාගේ උරහිස් මතට පැනගත හැකි වූ අතර, වැලෙහි ගැටළා සකස් කළ මන්ද ද කුරුල්ලාගේ හිස වටා ගොස් තිබිණ. වැල්පොටවල් දෙක දෙපසට ඇදීමෙන් එම ගැටය තද කරගන්නට ඊළඟ තප්පර කිහිපයේ දී නාවිකයා හට හැකිවිය.

සිය දෙපය පක්ෂියාගේ ගෙළ වටා තද කරගෙන වැල දෑතින් ම තදින් අල්ලාගත් ඇඩම් එක් මොහ‌ොතකට බිම බැලී ය. දුර්ගා ගේ දෑසේ වූ වික්ෂිප්ත බව දැකගත් ඔහු ට සෑහෙන තරම් තෘප්තියක් දැනුණි.

සිය හිස වටා ගැට ගැසුණු වැල්පොටවල් මඟින් තමන් මෙහෙයවීමට ඉඩ හැරීමට අකමැතිවූ කුරුඳු ළිහිණියා, විද හළ ඊතළයක් මෙන් කරකැවෙමින් වේගයෙන් ඉහළට පියාසර කළේ, සිය පිට මත සිටි ආගන්තුකයා හළා දැමීම ට ය. කෙඳි වළාකුළු ස්තරය පසා කරගෙන ඉහළට නැඟුනු ළිහිණියා, ආපිට හැරී හිස පහතට ලාගෙන පියාපත් අකුළා ගත්තෙන්, ඉහළ සිට පහතට වැටෙන කාලතුවක්කු උණ්ඩයක් සේ වේගයෙන් පහළට එන්නට ගත්තේ ය. 


ඉතිරි කොටස සතියකින්...

Wednesday, November 11, 2020

පුනරාගමනික රාවණ...

වවුල් දොර පියන් දෑතින් තල්ලු කරමින් ජයලංකාර ඇතුල් වූයේ ය. නිදහස් මාවතේ පිහිටි පුරාවිද්‍යාඥයන්ගේ සමාජ ශාලාව මඳ අඳුරින් සහ දුමින් පිරුණු හුදෙකලාබව රජැයූ තැනක් විය. වසර ගණනාවක් තිස්සසේ සමාජ ශාලාව පවත්වාගෙන යන නිලධාරි මඬුල්ල, එහි පැවති පෞරාණික පෙනුම සහ අංගෝපාංග කිසිදු වෙනසක් නොකොට පවත්වාගෙන යාමට වගබලා ගත් හෙයින්: දුහුවිලි සහ සිගරැට් අලු වලින් පිරුණු අඳුරු මුලු, ඇදුම රෝගය ගැන බියෙන් තොරව ක්‍රියාත්මක කිරීමට කිසිවෙකුත් එඩිතර නොවූ පැරණි විදුලි පංකා, වාර්නිෂ් මැකී යමින් පැවති රවුම් මේස, මැද හරියට වන්නට තිබූ බාර් මේසය හා ස්ටූල්, ආදිය ඉතා කෞතුක චිත්‍රයක් මැවී ය.

ජයලංකාර කෙළින්ම ගියේ බාර් එක වෙතට ය. ඔහු දොරින් ඇතුලු වන විට ම බාර් කරු සීත කළ කොළ පැහැ බියර් බෝතලයක් සහ උසැති ජෝගුවක් ද, පෝක් ඩෙවල් පීරිසියක් ද, රන්වන් පැහැ සිගරැට් පැකට්ටුවක් ද බාර් මේසය මතින් තැබී ය.

සිගරැට්ටුවක් ගෙන මුවෙහි රඳවාගත් ජයා, කළිසම් සාක්කුවෙන් ගත් ඊයම් පැහැ ලයිටරයෙන් එය දල්වා ගනිමින් හාත්පස විමසිලිමත් බැල්මක් හෙළී ය. එක් මඳ අඳුරු මුල්ලක වූ මේසයක තනිවම හිඳගෙන සිටි උසැති කෙට්ටු මිනිසා ඔහුගේ නෙත ගැටුණේ එක් වරම ය. දිග කමිස අත් අගින් දෙතුන් විටක් නවන ලද, පොඩිවුණු දුඹුරුවන් කමිසයත්, මුහුණ පුරා වැවුණු අලුපැහැති රැවුළත්, මේසය මත තබා තිබූ පැරණි තොප්පියත් කෙට්ටු මිනිසා ට ලබා දුන්නේ පරිණත පෙනුමකි.

සිගරැට් පැකට්ටුව ගෙන කමිස සාක්කුවෙහි රුවාගත් ජයලංකාර, බාර් කරු වෙත නියමිත මුදල ගෙවී ය. බියර් බෝතලය වම් කිහිල්ලේ ගසා ගෙන, ජෝගුවත් කටගැස්ම පීරිසියත් දෑතින් ගෙන ඔහු අවට පිහිටි මේස අතරින් කෙලින්ම ගියේ කෙට්ටු මිනිසා වෙත ය.

"මම මෙතන වාඩිවුණාට ඔබතුමාගෙ විරුද්ධත්වයක් නෑ නේ?"

හිස ඔසවා එක් නෙත් බැල්මක් අමුත්තා දෙස හෙලූ කෙට්ටු මිනිසා හිස දෙපසට වැනී ය. 

ජයා හට සිය අඩුම කුඩුම මේසය මත තබාගෙන වාඩිවෙන්නට කාලය ලබා දුන් හෙතෙම, හඬ අවදි කළේ ය.

"මට හිතාගන්න පුළුවන් ඔහේ මේ මේසෙටම ආවෙ ඇයි කියලා... ජයලංකාර ඔබේසූරිය..."

ජයා මවිත විය. "ඔබතුමා මාව අඳුනගත්තා?"

"ඔව්. පහුගිය කාලෙ සිද්ධ වෙච්ච දේවල් එක්ක මට තමුසෙගෙ විස්තර හොඳට මතකයි."

"මම ඔබතුමා සම්බන්ධ මොනවත් පත්තරේට ලිව්වෙ නෑනෙ."

"නෑ නෑ... ඔහේ ලියන්නෙ අපි ගැනවත්, අපේ ප්‍රායෝගික පර්යේෂණ ගැනවත් නෙවෙයි නෙ. හිතට එන එන විගඩං හැම එකම ලියනවනෙ රාවණ ගැන. තමුසෙ වගේ උදවිය නිසා දැං ලංකාවෙන් බාගෙකට වැඩිය දන්නව රාවණ රජතුමා කුරුම්බ මද කන්ඩ කැමතියි වගේ චූටි චූටි විස්තර පවා..." කෙට්ටු මිනිසාගේ ඇදී ගිය මූණේ වූයේ උපහාසාත්මක සිනාරැළ්ලකි.

"මහාචාර්යතුමා, මම කරන්නෙ ඉල්ලුමක් ඇති නිෂ්පාදනයක්. පත්තරවලින් සමාජ මාධ්‍යවලින්, දේශපාලන වේදිකාවලින් පවා ඉල්ලුමක් තියෙන්නෙ අපේ රටේ පෞරාණික ශ්‍රී විභූතිය ගැන දේශානුරාගය ඇති කරවීම... ඉතින් මම පුරවන්නෙ ඒ අඩුව."

"බම්බුව..!" මහාචාර්ය ඔක්කාක පාෂාණිභූත සෙමෙන් සිය වීදුරුව ඔසවා ඒතුලින් ජයලංකාර දෙස බැලී ය. තප්පර කිහිපයක් බලා සිටි ඔහු තීරණයක් ගත්තේ ය. "හොඳයි. මං දෙන්නං තමුසෙට පත්තරේට ලියන්න හොඳ කාරණා කිපයක්...

"අපි මාස ගාණකට කලින් පටන් ගත්තා ලකේගල කන්දෙ මූල ඓතිහාසික කැණීමක්. ඒ වෙනුවෙන් අපි අවුරුදු පහක විතර ඉඳන් ලේඛන, සහ ක්ෂේත්‍ර ගවේෂණ කීපයක් කළා. කණිංහැම් ජූනියර් පවා මාත් එක්ක ඔන්ලයින් සම්බන්ධ වුණා මේ වැඩේ ට. ඒකෙන් පේනව ඇති මේ වැඩේ කොයිතරම් පුළුල් එකක්ද කියලා.

“මොකද, රටේ ආව රැල්ලත් එක්ක, ආණ්ඩුවෙ සමහර ආයතන පවා රාවණ කාලෙ ගැන හොයන්න පටං ගෙන තිබුණා. අපිට උවමනා වුනේ ඒ ගැන තියෙන ලිඛිත සාධක අනුව සාක්ෂි පුළුවන් තරම් හොයාගෙන මේක ඇත්ත නැත්ත එළිදරව් කරගෙන, තමුසෙලා අපට පටවලා තියෙන මේ හිස රදේ ඉවරයක් කරන්න.

“ලේඛන ගත සාක්ෂි සේරම පෙන්නුම් කළේ රාම රාවණ සටනෙ අවසන් අදියර ක්‍රියාත්මක වුණු ස්ථානය ගැන තියෙන ස්ථානීය ලක්ෂණ වලට සමපාත වෙන්නෙ දුම්බර මිටියාවත තමයි කියලා.

සිය ජංගම දුරකථනය ඇදගත් ජයා, එහි වොයිස් රෙකෝඩරය පනගන්වන ආකාරය මහාචාර්ය පාෂාණිභූත බලා සිටියේ ය.

“ඔව්ව රෙකෝඩ් කරගන්න එක හොඳයි. තමුසෙලාගෙ වැඩ වල ප්‍රතිඵල තමුසෙලාට ම දැනගන්න...”

“ඉතිං මහාචාර්ය තුමා, කැණීමෙන් මොනවද හොයාගන්න පුළුවන් වුනේ?”

“එක මොහොතකට තමුසෙලා කියවපු විකාරයක් හරි ගියා අයිසේ... අපට හම්බ වුණා රාවණ ගෙ දේහය...!”

ජයා ගේ මුහුණ අසල කරකැවෙමින් සිටි මැස්සෙක්, රවුමට ඇරුණු කට තුලින් ඇතුලට ගියේ පුවත්පත් ලේඛකයාට කැස්සක් ඇතිකරමිනි.

“ඇත්තට!”

“පේනව නේද තමුසෙලා ලියන දේවල් තමුසෙලාටවත් විශ්වාස නැති හැටි?” පාෂාණිභූත සමච්ඡල් කළේ ය.

“ඉතින් මොකද වුනේ? කොහොමද ඒ රාවණ මයි කියලා තහවුරු කරගත්තෙ?”

“මම මුල ඉඳං කියන්නං... ලකේගල කන්දෙ තිබුණු ගල් ලෙණක අපි කැණීම් කළේ. ඒකෙන් අපට මුලිම්ම හම්බුණේ බෙලි කටු, ඊතළ වගේ දේවල්. ඒත් පහළට කැණිම් වලක් බැස්සට පස්සෙ, අපට හම්බුනා මෙන්න මේ සළකුණ.”

https://www.tlc.lk/wp-content/uploads/2018/09/43657067_m-800x600.jpg


මහාචාර්ය වරයා තම ජංගම දුරකථනයෙන් ගත් ඡායාරූපයක් පෙන්වී ය. එහි වූයේ, කැණීම් වළක බිත්තියක් බවට පත් ව තිබූ ගල් බිත්තියකි. එහි අඩි හතක් පමණ උසැති සෘජුකෝණාස්‍රයක් ඉතාම නිවැරදි සෘජු රේඛාවලින් ගලෙහි කොටා තිබූ අතර, එහි ඇස් මට්ටමේ බ්‍රාහ්මී අක්ෂරවලින් ලියූ වගන්තියක් විය.

“ඔය ලියල තියෙන්නෙ ‘මහ රඣ රවන මල සයන’ කියලා. ඊට යටින් මන්තරයක් තියෙනව. ඒක මම මෙතන කියලා මොන මොන විජ්ජුම්බර වෙයිද දන්නෑ. මම එතනදි වැඩිය හිතන් නැතුව ඒක කියෙව්වා. කියෙව්වා විතරයි මගෙ දකුණු පැත්තෙ උන්න කම්කරුවා මැරිලා වැටුණා. ඔය සෘජුකෝණාස්‍රය අඟලක් විතර ඇතුලට ගිහිං, දොරක් වගේ ඇරුණා.

“අපි ටික වෙලාවක් ගත්තා පොඩ්ඩක් සිහි කල්පනාව හරි යන කං. මොකද එහෙම දොරවල් ඇරෙන තාක්ෂණයක් අපි දැනගෙන උන්නෙ නෑ. පස්සෙ මායි තව දෙන්නෙකුයි ගියා ඇතුලට. යනකොට ඒ වෙනකොටත් පහන් දෙකක් ඇවිලෙනව ඇතුලෙ. ඒ පහන් දෙක මැද්දෙන් ගල් ඔරුවක් තිබුණා. ඒ ඔරුවෙ, කොළ පාට තෙල් වගේ දියරයක ගිල්ලලා තිබුණා අඩි පහක් විතර උස මනුස්සයෙක් ගෙ සිරුරක්.

“ඒ මනුස්සයා හරියටම, ගෝරිල්ලෙකුත්, මනුස්සයෙකුත් අතර මැද අවස්ථාව තමයි මට සිහිපත් කළේ. මට පස්සෙයි තේරුණේ. රාවණ ඒ තරම් පරණ කාලෙකට අයිති කෙනෙක් නම්, ඒ කාලෙ මානව පරිණාමය අනුව, ඒ රූපය හරියටම හරි.

https://media.istockphoto.com/photos/homo-erectus-picture-id466243352?k=6&m=466243352&s=170667a&w=0&h=CMu4xdAZOk4Kkp_GQ_gxcaU1LJirG0PvJOd9E6I6nBk=

“ඒ ගල් ඔරුවෙ පාමුළ කොටල තිබුණා බ්‍රාහ්මී අක්ෂර වලින් තවත් වගන්තියක්. මම ෆෝන් එකේ ටෝච් එළියෙන් ලැජ්ජාවක් නැතුව ඒකත් කියෙව්වා.

“කියෙව්වා විතරයි, මගෙ දෙපැත්තෙ උන්න මගෙ පර්යේෂණ සහකාරයො දෙන්නා මැරිලා වැටුණා. මම උන් දෙන්නා දිහා බලලා ආපහු ඉස්සරහ බලනකොට අර ඔරුව ඇතුලෙ උන්න මානවයා නැගිට්ටා.”

“ඔන්න ඔහොමයි රාවණ රජ්ජුරුවන්ගෙ දේහය අපට හම්බුණේ. එයා ඇත්තටම ඉතාම දක්ෂ, වේගයෙන් ඉගෙන ගන්න කෙනෙක්. දවසක් දෙකක් මාත් එක්ක ලකේගල කූඩාරමේ ඉඳං, එයා නූතන සිංහල භාෂාව ඉගෙන ගත්තා. පොරට අමාරු උනේ, සිංහල භාෂාවට මැදට යෙදෙන ඉංග්‍රීසි දෙමල වචන තමා. ඒවා අල්ලගන්න සතියක් දෙකක් ගියා. මාසයක් විතර යද්දි එයා පත්තරේ බලන්න පුළුවන් මට්ටමට ආවා. ෆේස්බුක්, ඉන්ස්ටා එහෙමත් අතපත ගාන්න පටං ගත්තා.

“එයා ගෙ අදහස තිබුණෙ ම ලංකාව ආපහු දියුණු කරන්න. එයාගෙ තිබුණා රාජ්‍ය කළමනාකරණය ගැන මාර සරළ, දියුණු අදහස්. එව්වා ටික ක්‍රියාත්මක කළා නං අපි මේ ලෝකෙ වෙන කිසිම රටකට වඩා සංවර්ධනය වෙන්න තිබුණා.

“වෙන්න තිබුණා කිව්වෙ? මොකද වුණේ?”

“මොකද වුණේ?... වුණේ තමා! වුණේ උන්දැ ලකේගල පහලට පැනලා දිවි නහ ගත්ත එක.” 

“ඒ මොකද?”

“ඒ මොකද කියන්නෙ අයිසෙ... මිනිහා මාර උවමනාවෙන් කියෙව්වා තමුසෙලා රංචුව උන්දැ ගැන පත්තරේට ලියපු ලිපි. අන්තිමේ හැම දෙයක්ම එපා වෙච්ච මිනිහෙක් විදිහට මට කියපු අවසාන වචන තමයි... 

ඈ යකෝ!... මං වත් දන්නැති මේ වැල්වටාරං අටෝරාසියක් කොහොමද අයිසෙ මිනිහෙක් ලියන්නෙ? මුං නං එසේ මෙසේ මිනිස්සු වෙන්න බෑ. මේ වගේ පට්ට කෙබර විශ්වාස කරන, ඒ වෙනුවෙන් කුණුහරුපෙං බැණගන්න ඔළමොට්ටලයො රැළක් ඉන්න රටක් මං තියා සැක්කරය ආවත් හදන්ඩ බෑ..

-----------------------------------------

බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයේ රැයක් වෙනුවට මාසයක් ගත කළ කොළඹ ගමයා හෙවත් අජිත් ධර්මකීර්ති සහෘදයාගේ ලිපියකින් ආ උද්යෝගය අනුව ය...

කට්ටකාඩුවෙ ලොකු මල්ලි අජිත් අයියාගේ කතාවේ ඉතුරු ටික ලියා තිබුණා. ඒක මෙතනින් ගොස් කියවා ගන්න හැක...

පැතුම් හේරත් බිත්තියේ ලියල තිබුණු, අජිත් අයියට වෙච්ච ඇත්තම සිදුවීම මෙතනින් ගොස් කියවාගන්න ඇහක...

පුරාවිද්‍යාඥ ඔක්කාක පාෂාණිභූත සහ රාවණ රජුගේ දේහය සොයාගැනීමේ වස්තුබීජයේ මුල් අයිතිය මා හිත මිතුරු අශෝක රත්නායක කුමාර හෙවත් H’MARK සතුය.


Sunday, November 8, 2020

අවසානයක් නොවේ - දා හත් වන කොටස

"ඔබේ ආගන්තුක සත්කාරය නම් ඇත්තටම විශිෂ්ටයි..." මහනුවරදී හාමුදුරුවරුන්ගෙන් උගත් සිංහල භාෂාවේ උසස්ම වචන භාවිත කිරීමට නාවිකයා පරිස්සම් විය.

"හොඳා..." තරුණිය සිනාමුසුව කීවා ය. "තමුන්නාන්සෙ සතුටු වුණා නම් ඒ කියන්නෙ, මගෙ අදහස ඉටු වුණා. දැං ඉතින් ආපු කාරණාව කතා කරගෙන ඉඳිමු."

ඇඩම් හිස සලා එකඟත්වය පළ කළේ ය.

පළමුවෙනි කොටස

තුන්වෙනි කොටස

දා සය වන කොටස

"පළමුවෙන්..." තරුණිය දිග කතාවක් පටන් ගන්නට යන බව පෙනුණේ ය. "...රහස් දූරයේ අලුත්ම සාමාජිකයා හැටියට තමුන්නාන්සෙ, මම බොහොම උවමනාවෙන් පිළිගන්නවා." ඇය දෑත් එකතු කර ආචාර කළා ය. ඇඩම් ද වීරාසනයෙන් හිඳිමින් ම, තමන්ට දැන් ඉතා හුරු පුරුදු වූ එම ආචාර ක්‍රමය අනුකරණය කළේ ය. 

"මේ රාජකාරියෙ දි මට කියන්නෙ දුර්ගා කියලා. අපට පැවරිලා තියෙන්නෙ පාත රටේ තෙත් වනාන්තරයක තියෙන ඉතාම උසස් මට්ටමේ කුරුඳු හැකි තරං නෙලාගෙන කන්ද උඩරටට ගෙනෙන්ට. ඒකට රහස් දූරයක්වත්, තමුන්නාන්සෙ වගේ රණ ශූරයෙක්වත් මොකටද කියලා හිතෙන්න පුළුවන්..."

ඇඩම් කතාවට බාධා කළේ අකමැත්තෙනි. "තමුන්නාන්සෙ කියලා කියනකොට මට හරිම දුරස් බවක් දැනෙනවා. මේ රටේ මිනිස්සු එකිනෙකා ට ගෞරව කරන හැටි මම දන්නවා. ඒත් ඔබට පුළුවන් ද වරුණ කතා කරනවා වගේ, මට ඩ්‍රේක් කියලා කතා කරන්න?"

තරුණිය හිස වම් පසට මඳක් ඇළ කොට එකඟත්වය පළ කළා ය.

"ඔබ කිය කියා හිටියෙ..." ඇඩම් ඇගේ කතාව ට නැවත ආරාධනා කළේ ය.

"ඔව්. ඇයි මේ රාජකාරියට රහස් දූරය යොදා ගන්නෙ කියන එක... කාරණා කීපයක් නිසා... උසස්ම කුරුඳු හැදෙන තැන් ගැන රහස් දූරයේ ඉන්න අපිවත් හරියට ම දන්නෙ නෑ. ඒක දන්නෙ කුරුඳු ළිහිණියො විතරයි. මේ වෙනකොට මේ දූපතේ උන් ඉන්නෙ බොහොම ටික දෙනයි. ලන්දේසි කුරුඳු ගැන දක්වන උනන්දුවත් එක්ක මේ කුරුල්ලො ඉක්මණටම වඳ වෙලා යන්න පුළුවන්. ඒ නිසා උන් නිදහසේ සැරි සරන වනාන්තර ප්‍රදේශ අපි බොහොම කැපවීමෙන් ආරක්ෂා කරනව. 

"හොඳින් වැඩුනු කුරුඳු ළිහිණියෙකුට පුළුවන් අශ්වයෙක් වුණත් ඩැහැගෙන යන්න. ඩ්‍රේක් දන්නවද කුරුඳු ළිහිණියො ගැන?" 

නාවිකයා මද සිනාවක් නඟමින් පිළිතුරු දුන්නේ ය. "ප්‍රංසුවා රබලේ ලියපු පොතකින් මට ඒ ගැන යමක් කියවන්න ලැබුණා. හෙරඩෝටස්, ඇරිස්ටෝටල් සහ ප්ලිනි ඒ ගැන ලියලා තියෙනවා. ප්ලිනි කියන විදිහට මම හිතාගෙන හිටියෙ අරාබි වෙළෙන්දන් තමන්ගෙ කුළුබඩුවල පාරට්ටුව වැඩි කරගන්න ගොතපු කතාවක් කියලා."

"මට තේරුම් ගන්න පුළුවන් ඩ්‍රේක් ගොඩක් කියවලා තියෙනව කියලා." දුර්ගා මඳ සිනාවක් පෑවා ය. 

තත්පර කිහිපයක් ඇය නිහඬව තමා දෙස බලා සිටියේ තමන්ට කතා කිරීමට ඉඩ සැළසීමට බව ඇඩම් තේරුම් ගත්තේ ය. 

"හොඳම කුරුඳු සැන්සිබාරයට ලැබෙන්නෙ ලංකාවෙන් බව මම දැනගෙන හිටියා. ඒත් කුරුඳු ළිහිණි ඉන්නව කියලා කියන්නෙ අරාබියෙ." ඔහු මාතෘකාව ගැන සිය උද්යෝගය නොසඟවා පළ කළේ ය. "මං එක එක වැල්වටාරම් කියලා ඔයාගෙ කතාව දික් ගස්සනවා..."

"නෑ. එහෙම දෙයක් නෑ. මේ ගැන ඔයා දන්නා ප්‍රමාණය මම තේරුම් ගත්තොත් අපි දෙන්නට මේ රාජකාරිය කරන්න ලේසි වෙයි."

"මං දන්නෙ බොහොම පොඩ්ඩයි. කුරුඳු ළිහිණි ඉතාම උස ගස්වල මුදුනේ, කුරුඳු ලී වලින් කූඩු හදනව. අරාබි කාරයො ඒවා ගන්න, හරක් වගේ සත්තු ලොකු කුට්ටිවලට කපලා ඒ ගස් අවට බිම විසුරුවනවා. ඒ ලොකු මස් කුට්ටි කුරුඳු ළිහිණි ඩැහැගෙන ගිහින් කූඩුවෙන් තියාගත්තම, මස් කුට්ටියෙ බරට කූඩුව කැඩිලා, කුරුඳු කෝටු බිම වැටෙනවා..."

දුර්ගා සිය සිනහව නවත්වාගන්නට අසාර්ථක වෑයමක් දැරුවා ය. දෑතින්ම මුව වසා ගත් ඇය බිමට නැඹුරු වූවා ය. ඇගේ දෙඋර වෙවුලන හැටි දුටු යුරෝපීයයා දුර්මුඛ විය.

මිනිත්තු කිහිපයක් තිස්සේ හුස්ම අල්ලාගන්නට තැත් කළ තරුණිය, අන්තිමේ හිස ඔසවා තමන් ඉදිරියේ සිටි මිනිසාගේ වික්ෂිප්ත මුහුණ දෙස බැලුවා ය. සිනාවෙන් ආලෝකමත් වූ ඇගේ මුහුණෙහි වූ සුරූපී බව හා දෑසේ තියුණු බව ඇඩම් දුටුවේ පළමු වතාවට ය. 

"ඔය විස්තර ඔක්කොම අමතක කරන්න වෙනව..." ඇය කියද්දී, සිනහවෙන් ඇදී ගිය රතුවන් දෙතොළතරින් සිහින් සුදුවන් සුන්දර දත් යන්තම් පෙනුනි. "පළවෙනිම දේ තමා, අපි හරක් මරන්නෙ නෑ. ඒ වගේම කුරුඳු වගේ වටිනා වෙළෙඳ බඩුවක් වෙනුවෙන්වත් මහා පරිමාණයෙන් සත්තු මරන්නෙ නෑ. අපේ නෑ නෙ වෙළෙඳ සංස්කෘතියක්... දෙවෙනි දේ තමා, කුරුඳු ළිහිණි මැරුණු සත්තුන්ගෙ මස් කන්නෙ නෑ. උන් කන්නෙ පණපිටින්..."

"ඉතින් ඔයතරම් හිනාවෙන්නෙ මොනවටද?"

"හිනාවෙන්නෙ... ඔය කතා ලියපු උදවිය කුරුඳු ළිහිණි කොයිතරම් මෝඩ සත්තු ද කියලා හිතපු එක ගැන. උන් කුරුළු ලෝකයෙ ඉන්න බුද්ධිමත් ම, ඒ වගේම සූක්ෂ්ම ඉවක් තියෙන සත්තු..."

"හරි. යුරෝපයෙ කතා කාරයො ඔය විස්තර අහගන්නෙ වෙළෙන්දන්ගෙන් නෙ. ඒවා වරදින්න පුළුවන්. ලියනකොට අතිනුත් දාල තමයි ලියන්නෙ. එතකොට ඇත්තටම කොහොමද, කුරුඳු ළිහිණින්ගෙන් කුරුඳු පැහැර ගන්නෙ?"

"පණ ඇති ඇමක් දෙනවා..." ඇගේ මුහුණට නැවතත් බැරෑරුම් බව ආරෝපණය විය. "දැන් අපි ගමන පිටත් වෙමු. මම සැළැස්මෙ විස්තර පස්සෙ කියන්නම්. ඔයා ඒක ඔයාගෙ අත්දැකීමුත් එක්ක දියුණු කරන්න."

දුර්ගා තමන් ඉදිරිපිට වූ පොල්තෙල් පහන සුරතට ගෙන නැගිට්ටා ය. ඈ අනුව නැගී සිටි යුරෝපීයයා, ආපසු හැරී දොරකඩට ගියේ තම පාවහන් ගැනීමට ය. තරුණිය ද ආපසු හැරී දේවාලයේ අඳුරු ඇතුල් ගැබ දෙසට යන ගමන් ඇඩම් දෙස බලා, හිස සළා, තමන් අනුව එන ලෙස සංඥා කළා ය. ඔහු පාවහන් අතට ගෙන ඈ පසුපස ගොස් දේවාලයේ ඇතුල් ගැබ ට වැදුණේ ය. එහි වූ දිරාපත් වෙමින් පැවති තිරය ට ඔබ්බෙන්, ජීවමාන ප්‍රමාණයේ වූ කාන්තා පිළිරුවක් විය. එහි හිසේ වූ කිරුළ, ඇඳ පෙරව සිටි රතුපැහැ සාරිය, ඔසවාගෙන සිටි දකුණතෙහි වූ සළඹ හා වමතෙහි වූ කොළ සහිත රිකිල්ල නාවුකයා දැකගත්තේ දුර්ගා ගේ අතෙහි වූ පොල්තෙල් පහනෙහි මඳ ආලෝකයෙනි. දේව පිළිමයේ පසුපස වූ බිත්තියේ ගින්නෙන් වෙළී ගිය නගරයක් සිතුවම් කර තිබුණි. එහි දුර්වර්ණ වෙමින් පැවති සායම සහිත කපරාරුව තැනින් තැන හාණි වී ඇති බව පෙනුණි. 

පොල්තෙල් පහන දේව ප්‍රතිමාවේ පාමුළ වූ පුදසුන මතින් තැබූ දුර්ගා, පිළිමයේ දකුණු පසින් ගොස් එහි පිටුපස ට ආවා ය. ඈ අනුව ගිය ඩ්‍රේක් දුටුවේ පිළිමය පිටුපස වූ ඉතා පටු දොරකි. එය වැසී තිබුණේ බිත්තියේ වූ සිතුවමේ ම අනුරූපී කොටස ඇඳ තිබූ රෙදි තිරයකිනි. එය අතින් මෑත් කරමින් තරුණිය දොරෙන් ඇතුල් වූවා ය. යුරෝපීයයා ද ඈ අනුව ගියේ ය. 

දොරෙන් ඔබ්බෙහි වූයේ අඳුරෙන් වැසුනු පටු කොරිඩෝවකි. එහි වන් සැණින් නාවිකයාගේ සියුම් ඉඳුරන්ට තෙත් බර වාතස්කන්ධයෙහි වූ පාංශුමය සුවඳ දැනුණේ ය. තත්පර දෙක තුනකින් ම එහි වූ අඳුරට ඇඩම් ගේ දෑස හුරු විය. තමන් ගමන් කරමින් සිටියේ කබොක් ගලින් උසැති බිත්ති සහ ගෝළාකාර වහළ සැදුණු උමගක බව ඔහු දුටුවේ ය. තරුණිය ද නොනැවතී ඉදිරියට ගියේ, ඔහු තමා පසුපසින් එන්නේ දැ'යි විටින් විට හැරී බලමිනි. ඒ උමග වංකගිරියක් සේ අතු බෙදෙමින් ගොස් තිබුණුු හෙයින්, මඟ නොවරදින සේ සිය මාර්ගෝපදේශිකාව අසළින්ම ගමන් කිරීමට ඇඩම් ප්‍රවේසම් විය.

මිනිත්තු කිහිපයක ගමනකින් පසුව ඔවුන් ඉදිරියෙහි වූ තවත් තිරයක් මෑත් කරගෙන තරුණිය මඳ අඳුරු කුටියකට ඇතුල් වූවා ය. එහි ද කාන්තා පිළිරුවක් වූ බව ඇඩම් දුටුවේ ය. වැතිරී සිටි පුරුෂයෙකු ගේ සිරුර මත සිටගෙන සිටි දේවතාවියගේ දෙපසින් අත් හතරක් අඹා තිබුණි. ඒ අත්වල වූයේ කඩුවක්, කතුරක්, නිල් නෙළුමක් සහ ලේ බඳුනකි. ඇගේ ගෙළ වටා වූ හිස් කබල් මාලයත්,රත් පැහැ ඇසුත් මවා පෑවේ බිහිසුණු ස්වරූපයකි. එහෙත් සියවස් කිහිපයක් තිස්සේ ගත කළ රළු ජිවිතය නිසා දෝ, නාවිකයාගේ ස්නායු එයින් සසළ වූ බවක් නොපෙනිණ.

 https://qph.fs.quoracdn.net/main-qimg-9d8ee2e8c7e5a82c83a56abe9ada1763

ඒ කුටියේ ඉදිරිපස තිරය පසු කළ මඟියෝ දෙදෙනා ආවේ තවත් දේවාලයක අන්තරාලයකට ය. එය සම පරතර සහිතව ලී කණු සිටුවා වහළය ගැසූ විවෘත ආළින්දයක් විය. වටේ හෙවුණු ගස් වැල් වලින් ද, අතරක් නොමැතිව නැඟුනු රැහැයියන්ගේ හඬින් ද දැනවූයේ ගුප්ත - පාළු හැඟීමකි.

"මෙතනදි අපට උදව්වට තවත් කීප දෙනෙක් එකතු කරගන්නවා." දුර්ගා කීවා ය. "ඇමක් දීලා, කුරුඳු ළිහිණියා ගේ අවධානය වෙන පැත්තකට හරවන අතරේ කුරුඳු එකතු කරගන්න ඒ අය අපට උවමනා වෙනවා. මේ අය මට කියන්නෙ 'තාරා' කියලා. ඒක ගණන් ගන්න එපා."

සිය උඩුකය දකුණු ඇළයට ඉදිරියට මඳක් නැවූ ඇඩම්, දකුණත දිගු කර මඳ සිනහවකින් යුතුව ඇය දෙස බැලුවේ ය. "ඔයා කියන දෙයක් තමයි ඉතින්..."

ඔහු වෙත ඇස් කොණින් බැලූ තරුණිය මඳ සිනහවක් නැඟුනු මුහුණින් යුතුව අත ඔසවා, අන්තරාලයේ බාල්කයක එල්ලා තිබූ සීනුව හතර වරක් නාද කළා ය. 

ගත වූයේ තප්පර කිහිපයකි. අවට හෙවුණු ඝන වනය මැදින් පුෂ්ටිමත් පුරුෂයන් හතර දෙනක් දුවගෙන ආවෝ ය. ඉණෙන් පහතට දිවි සම් ඇඳ සිටි ඔවුන් ගේ අත්වල දුනු හී ද, උරහිසෙහි අත් පොරව බැගින් ද විය.


ඉතිරි කොටස...

Wednesday, November 4, 2020

මරණය ලුසී සහ ඔසිමැන්ඩියස් ගැන...

කෙනෙක් මැරෙනව කියන එක ශිෂ්ඨාචාරය පුරාවට මනුෂ්‍යයන්ගෙ කුතුහලයට සහ බයට හේතුවුණු කාරණයක්. පුද්ගලයෙක් කියන්නෙ ආකල්ප, මතවාද සහ යම් යම් දේ ගැන දරණ ස්ථාවරයන්, මතකයන් සහ දැනුම සහිත තැනැත්තෙක්. ජීවිත කාලය පුරා රැස්කරපු දැනුම, අත්දැකීම් මහා සම්භාරයක්. ඒත් එක්තරා අවස්ථාවකදි එයා මැරෙනව. ඒ මරණයත් එක්ක, එයා දරපු මතවාද, ආකල්ප, මතකයන් ආදී සියල්ලේ පැවැත්ම අහෝසි වෙනව. නිකම්ම නිකං හිස් ප්‍රෝටීන් සහ කාබන් පමණක් අඩංගු, ඉතාම ඉක්මණින් නරක්වෙලා යන්න පටන් ගන්නා දේහයක් බවට පත් වෙනව. කිසිම වැඩක් ප්‍රයෝජනයක් නැති, අඩුගානෙ මේ අපේ තාත්තා, අම්මා, සහෝදරයා කියමින් ගෙදර තියාගන්න බැරි, තියාගත්තොත් කාටවත් ඒ ගෙදර  ඉන්න බැරි බරක් බවට පත් වෙනව.

එතකොට එයා දරපු ආකල්ප, මතවාද, ස්ථාවරයන්, ඇලීම් සහ මතකයන් ට මොකද වෙන්නෙ? ඒ දේ අපි තම තමන්ටත් කවදා හරි සිදුවෙන්න නියමිතයි. එතකොට අපි මෙතෙක් ආදරයෙන් රැස්කරපු දැනුම, අත්දැකීම් සහ වෙනත් භෞතික සහ ආධ්‍යාත්මික දේවලට මොකද වෙන්නෙ? පුද්ගලයෙක් විදිහට අවුරුදු ගණනාවක් සමාජයේ සාමාජිකයෙක් වෙලා හිටපු සංකල්ප ලෝකයට මොකද වෙන්නෙ?

ඒ පුද්ගලයා එක්ක කිට්ටුවෙන් ගනුදෙනු කරපු උදවිය එයාගෙන් යම් රැකවරණයක්, ජීවිතයට සහායක් ලැබුවා. ඒ අය එයා මිය ගියාට පස්සෙත් එයාගෙන් ඒ දේවල් ලැබීම අපේක්ෂා කරනව. එහෙමත් නැත්නම් ඒ දේවල් නොලැබී යාවි කියන බයට පත් වෙනව. ඒ විදිහට මට පේන්නෙ ආදි කාල්පික සමාජයේ විශ්වාසයක් ගොඩනැගිලා තියෙනවා, මියගිය මුතුන් මිත්තන්, බලවත් ආත්මයන් බවට පත් වෙලා දිගටම තමන්ගෙගෙන් පැවතෙන්නන්ට රැකවරණය සහ උපකාර කරනව කියලා. ලංකාවෙ ආදිවාසීන් අතර තියෙන නෑ යකුන් ඇදහීම වගේම, කතෝලික ප්‍රජාවෙ තියෙන සාන්තුවරයන් ඇදහීමත්, බෞද්ධයන් විශ්වාස කරන දෙවිවරුනුත් මේ විශ්වාසය ට තියෙන සාක්ෂි.

ඒකෙම තවත් මුහුණුවරක් තමයි, මරණයත් එක්ක ම ඇති වෙන බය. තම තමනුත් මැරෙන බව සිහිපත් වීම. ඒ වගේම, ජීවත් වෙද්දි තමන් කුමන හෝ ආකාරයකට බය ගන්වපු මිනිස්සු මරණයෙන් පස්සෙ තමන්ට අහිතකර ආත්මයන් බවට පත්වෙන බව විශ්වාස කිරීම. හොල්මන්, අවතාර, ප්‍රේතාත්ම, රිටිගල ජයසේන මහසෝණා බවට පත් වෙන්නෙ ගෝ්‍ඨයිම්බර හෝ ඔහුගේ අනුගාමිකයන් බලවත් සතුරාගේ මළ ආත්මයට බය විම නිසා.

ආගම් බිහිවීමත් එක්ක ඔය විශ්වාසය මිනිසුන් සමාජයට අහිතකර පුද්ගලයන් බවට පත්වීමෙන් වළක්වාගන්න සියුම් ලෙස යොදාගැනෙනවා. ඒ ඒ සමාජයන් විශ්වාස කරපු හර පද්ධතින්ට දැඩි ලෙස අනුගත වී ජීවත් වුණුු පුද්ගලයන් මරණයෙන් පසු සුගතියක ඉපදී, මනුෂ්‍ය ලෝකයේ පැවති දුෂ්කරතා රහිත සැපවත් ජීවිතයක් ගත කරන බවත්, ඒ හර පද්ධතීන් උල්ලංඝනය කළ අය මරණයෙන් පසු ඊට දඬුවම් විඳින බවත් ආගම් හැම එකක ම දේශනා කෙරෙනවා. හින්දු, බෞද්ධ, කතෝලික, ඉස්ලාම් ආදී සෑම ආගමකම නිරය සහ ස්වර්ගය ගැන දේශනා කෙරෙනවා. බැතිමතුනුත්, තම තමන්ගේ චර්යාව අනුව ඒ දෙකෙන් වඩා හොඳ එකට යන්න හිතා ජීවිත කාලයක් කටයුතු කරනවා.

සමීපතමයෙකුගේ මරණය එක්කම, පුද්ගලයන් බියපත් වෙන තවත් සංකල්පයක් තමයි, ඒ මරණය තම තමන්ටත් එළඹීම. එතකොට තමන්ගෙ පැවැත්ම එක ක්ෂණයකින් අහෝසි වෙලා යනවා. එතකොට තමන් ගේ ආශාවන්, ඇලීම්, ආදරය කරපු පුද්ගලයන්, ගොඩනගාපු දේ, ඒ සියල්ලටම තමන්ගේ ඇති අල්ලා ගැනීම අත්හරින්න වෙනවා. ඊටත් වඩා, තමන් යැයි අදහාගත්තු පුද්ගලයා එතනින් එහාට පවතින්නේ නෑ.

ඒකත් එක්ක ඇතිවෙන විශ්වාසය තමයි මරණයෙන් මතු පැවැත්ම. මම නැවතත් උපදිනවා කියන එක විශ්වාස කිරීම ලේසියි, මම මෙයින් එහාට පවතින්නේ නෑ කියා දැනගැනීම ට වඩා. නැවතත් මනුෂ්‍යාත්ම භාවයක් ලබා ඉපදීම, නෑ යකුන් හෝ දෙවියන් බවට පත්වී ඉතා දීර්ඝ කාලීන ජීවිතයක් ලැබීම, මනුෂ්‍ය ලෝකයේ පවතින දුෂ්කරතාවන් රහිත ස්වර්ගයකට එළඹීම වශයෙන් අප අපම සනසා ගනිමින්, කෙදිනක හෝ එළඹෙන මරණයේ බයෙන් තාවකාලික සැනසීමක් ලැබීම ශිෂ්ඨාචාරයක පැවැත්මට උවමනයි.

https://www.verywellmind.com/thmb/StV9BrVOFXRlmzLqIeNmqItjOiw=/
768x0/filters:no_upscale():max_bytes(150000):strip_icc():format(webp)/Preocupation-With-Death-56a09d095f9b58eba4b2110f.jpg

ඇත්තටම මරණයෙන් මතු පැවැත්මක් නැත්නම්, ශිෂ්ඨාචාරයක් පවතින්නේ නෑ. මනුෂ්‍යයන් තහවුරු වශයෙන්ම දන්නවානම්, තමන් මරණයෙන් පස්සෙ එතනින් ඉවරයි කියලා, ඔවුන්ගේ චර්යාව පාලනය කිරීම හෝ, තමා ඇසුරු කරන සමීපතමයන් කෙරෙහි දක්වන ඇල්ම යුතුකම් වගකීම් පද්ධතියේ පැවැත්මත් එතනින් ම ඉවරයි. කොටින්ම මිනිස් සමාජය කියා හර පද්ධතියක් නැති වෙනවා.

ඉතින් ඇත්තටම මනුෂ්‍යයා හෝ පුළුල්ව කියතොත්, සත්ත්ව ප්‍රජාව මරණයෙන් පසු නැවත පැවැත්මක් නැත්නම්, මේ ජීවිතයේ ඇති තේරුම මොකක්ද? මී ළඟ ප්‍රශ්නය ඒක. 

ජීවත් වීම කියන්නේ "ආහාර ගැනීම, පැවතීම, වර්ගයා පවත්වාගැනීම හෙවත් ප්‍රජනනය" කියලා සත්ත්ව ලෝකය නිරීක්ෂණය කිරීමෙන් සිතා ගන්න පුළුවන්. නමුත් මනුෂ්‍යයාට ඊට එහා ගිය දෙයක් උවමනා කරනවා. ලුසී චිත්‍රපටයේ, එක තැනක කියනවා, ලුසී ලබාගත් අවබෝධයෙන් කළ හැකි හොඳ ම දේ "එය අනාගත පරපුර වෙනුවෙන් දායාද කිරිම" කියලා. එතකොට ජීවිතයේ උත්තරීතර අරමුණ වෙන්නෙ ඒක ද?

අපි ජයගත් දේවල් අපට අනාගත පරපුරට දායාද කර දී මැරෙන්න පුළුවන් ද? පර්සි ෂෙලී ගේ ඔසිමැන්ඩියස් කවි පෙලේ මෙහෙම කියනවා. 

සංචාරකයෙක් වරක් දුටු දෙයක් ගැන කවියාට කියයි... දැවැන්ත ප්‍රතිමාවක ඉතිරි වී තිබුණේ ඉතාම දැවැන්ත දෙපයක් සහ එය දැරූ පාදස්තලයත්, ඒ ඉදිරිපිට බිම වැටී බාගෙට පසින් වැසුනු හිසක්... ඒ හිසේ දෙතොළ තමා ගේ උසස්කමින් මමත්වයෙන් රැළි වැටී ගොස්... 

ඒ පාදස්තලයේ කොටා තිබුණා, "මගේ නම ඔසිමැන්ඩියස්. රජුන්ගේ ත් රජ. මා කර ඇති වැඩ දෙස බලනු, තොපේ අපේක්ෂා හීන කරනු ඇත..."

ඒත්, ප්‍රතිමා පාදම අවට බැලූ බැලූ අත පැතිර තිබුණේ කාන්තාරය පමණයි.

අපි ඉතිරි කරන යන දේ වුණත් කාලයක් යද්දී මිනිසාගේ දැනුමේ දියුණුව විසින් වැඩකට නැති දේ බවට පත් කරනවා. නොඑසේ නම් අමතක වීම් හෝ ස්වාභාව ධර්මය විසින් ඒවා විනාශ කර දානවා.

මට හිතෙන්නෙ මේ ගැන ගැඹුරින් හිතද්දි පහුගිය පෝස්ට් එකේ පැතුම් හේරත් කියා තිබුණා වගේ. කිසි දෙයක් ගැන ඇලීමකින් තොරව පහන් දැල්ලක් නිවෙනවා වගේ නිවිලා යන්න හිත හදාගන්න උත්සාහ කිරීම තමයි කළ යුත්තේ කියලා. සමහර විට ඒකම වෙන්න ඇති බුදුන්ගේ දර්ශනයෙත්: ජීවිතයේ අවසානය වන නිර්වාණය ගැන කියා ඇත්තේ.

https://www.sciencealert.com/images/2020-08/processed/brain_death_def_candle_1024.jpg



"මරණය ගැන හිතට ආව දේ ලියපං..." කියා ආරාධනා කළ රංග වික්‍රමසිංහ සිහිපත් කරමි...

Friday, October 30, 2020

අවසානයක් නොවේ - දා සය වන කොටස

කිරි බඳුන අවසන් වෙද්දී, ඇඩම් සක්මන් කරමින් සිටියේ ධනසේකර වළව්වේ ගෙවත්ත කෙළවර වූ ඔසු වනය අසල ය. කීස් හඬ නඟමින් ඊයක් ඔහුගේ දෙපා මුළ බිම ඇණුනේ ය. එතෙක් ගැළී සිටි වින්දනාත්මක ආලස්‍යයෙන් මිදුණු ඩ්‍රේක් ක්ෂණිකව බිමට පහත් වී, හිස පහත් කොටගෙන වටපිට බැලීය. කෙටි බැලුම් කිහිපයකින් හාත්පස සෑම අඟලක්ම නිරීක්ෂණය කළ හෙතෙම, කිසිදු අනතුරක් නොමැති බව සැක හැර ගත්තේ ය. ඊගස වටා බැඳුණු තල්පත ඔහු දුටුවේ ඉන් පසුව ය.

ඉක්මණින් තල්පත ලෙහාගත් ඇඩම්, එතැනම බිම වාඩි වී එය දිගහැරියේ ය. එහි වූයේ ලතින් අකුරින් සටහන් කළ කෙටි පණිවුඩයකි. 

පළමුවෙනි කොටස

තුන්වෙනි කොටස

පහළොස්වන කොටස

"gå inn i urteforsten 50 trinn mot nordvest - dolmen"

(ඔසු වනයට ඇතුල් වෙනු. ඊසාන දෙසට පියවර 50 ක්. ගල්මැස්ස) 

පණිවුඩය ලියා තිබුණේ නෝවීජියානු බසිනි. 

නැවතත් ඉතා පරීක්ෂාකාරීව වට පිට බැලූ නාවුකයා, ඉතා ම සැළකිල්ලෙන් කැළෑවේ ඖෂධ ගස් අතරින් තියුණු ඇස් බැල්ම යොමු කළේ ය. එහෙත් ඔහුට කිසිදු හෝඩුවාවක්, අඩුම තරමින් ගසක සියුුම් සෙළවීමක්වත් දැක ගත හැකි වූයේ නැත. ඇඩම් තල්පත හැකිළුවේ ද වනපෙත දෙස බලාගත්වන ම ය. දෑතට තරමක උණුසුමක් දැනී ඒ දෙස බලත් ම, හකුළන ලද තල්පත වටා කහ පැහැති සියුම් ගිණි දළු වෙළෙනු ඔහු දැක්කේ ය. ප්‍රතීක ක්‍රියාවලින් මෙහෙයවුණු දෑතින් තල්පත ඉවතට විසි කෙරුණේ ඇඩම් ඒ ගැන සිතීමටත් පෙර ය. තප්පර කිහිපයක දී තල්පත මුළුමණින් ම අළු වී ගියේ ය.

තවමත් අඩ දණින් සිටි ඩ්‍රේක් ගේ වමත තමන් නිතරම ඉණෙහි රුවාගෙන සිටින නාවික දුරදක්නය ට යොමු විය. එහි ඇස ට යොමුවන පැත්තේ කාචය වසා තිබුණු පියන ඉවත් කරගත් ඔහු, එය අනෙක් පිට හරවා සුරතෙහි අල්ල මත තැබී ය. එහි වූයේ මාලිමාවකි. 

නැගිටින්නට කලින් ඔහු වම් කළවයෙහි ගැටගසා රඳවාගෙන සිටි කිණිස්ස එතැන ඇති බව ට වමතින් තට්ටු කර සැක හැර ගත්තේ ය. ඇඩම් ඖෂධ වනයට ඇතුල් වූයේ සිය ඇස් සහ කන් තියුණු ව සංවේදී කරගනිමිනි.

වන රොද ට ඇතුළුව පියවර දහයක් පමණ යත්ම යුරෝපීයයාට ඇසෙන්නට වූයේ දිය ගළායන හඬ ය. තවත් පියවර පහක් පමණ යද්දී ගල් අතර ගැටෙමින් සුදු පෙණ විසුුරුවන දොළ පාරක් ගස් අතරින් දිස් විය. දිය පහරින් මට සිළුටු වූ එක එක තරමේ වට ගල්... ඒ අතර පනිමින් උඩුගං බලා පිහිනන කුඩා මසුන්... උන් ඩැහැගැනීමට මාන බලන නිල් වනින් සැරසීගත් පක්ෂීන්... 

ඉතා විපරම්කාරීව සහ ප්‍රවේසමෙන් දිය පහර තරණය කළ ඇඩම්, මාළිමාවෙන් පෙන්වන දිශාවට දිගටම පියවර ගැන්නේය. පියවර හතළිහේ දී පමණ ඉදිරියේ පිහිටි ගල් අට්ටාලයක්, ඔහු ගස් අතරින් දුටුවේ ය. කුඩා ගල් තුනක් මත රැඳී තිබූ විශාල සමතල ගල් පතුරක්, ස්වාභාවිකව ඉදි වුණු මේසයක් වැන්නක් නිර්මාණය කර තිබුණේ ය. තවත් ඉදිරියට යද්දී, ගල් මැස්ස පසුපස ගසක මුවාවේ රැඳී සිටි සුදු අශ්වයෙක් නාවුකයාගේ නෙත ගැටුණි. පණස් වන පියවර ඔහු තැබුවේ ගල් මැස්ස පාමුළ ය. එවිගස තම සුරත ග්‍රහණය කළ යමෙකුගේ අතෙහි බර ඔහුට දැනුණේ ය. දකුණුපස හැරී බැලූ නෝර්ඩික් ජාතිකයා දුටුවේ, මිත්‍ර හෙවත් උඩුමුල්ලේ නිළමේගේ සිනාමුසු මුහුණ ය. 

https://www.dreamstime.com/prehistoric-megalithic-tomb-dolmen-excavated-
reconstructed-passage-grave-larges-stones-forest-klein-image198508267

"මම ඔබ දුටුවේ නෑ මෙතනට එනකම් ම." ඇඩම් සිය මවිතය නොසැඟවීය.

"ඒක ම තමයි ඩ්‍රේක් රහස් දූරයේ විශේෂත්වය..." මිත්‍ර එතැන වූ පැතළි ගලක් මත වාඩි වෙමින්, තමා ඉදිරියේ වූ තවත් ගළක් වෙත අත දිගු කළේ ය.

ඒ අනුව යුරෝපීයයා ද අසුන් ගත්තේ ය. 

"රහස් ගමනක් යාමට ඔබ තෝරාගත්තා." මිත්‍ර කතාවට යොමු විය. "මෙතැන ඉඳන් මේ කාරණාව ගැන සඳහන් වන හැම තැනකදි ම මාව හැඳින්වෙන්නෙ 'වරුණ' නමින්. ඒක වරද්ද ගන්න එපා. ඔබ හෙට පාන්දර කුකුළන් හඬලන්නට කලින් වෙද මුදළිතුමාගේ වළව්වෙන් පිටත් වෙන්න. ඔබ නිළ කටයුත්තක් සඳහා යන බව වෙද මුදළි තුමාට කලින්ම කියා තියන්න. යන වෙලාව කීම උවමනා නෑ. වළව්වෙ කඩුල්ල ළඟ අශ්වයෙක් ඔබ වෙනුවෙන් රඳවලා තියේවි. අශ්වයා භාරව ඉන්න පුද්ගලයා එක්ක කතා කරන්න අවශ්‍ය නෑ. කරන්න තියෙන්නෙ අශ්වයා පිට නැගලා, ප්‍රධාන පාරට ඇවිත් නුවරින් පිට වෙන එකයි. තවත් අයෙක් අතරමඟදී ඔබට එකතු වෙනවා. ඒ තැනැත්තා මග පෙන්වාවි. ඒ වගේම කරන්න තියෙන රාජකාරියත් විස්තර කරාවි, අවශ්‍ය හැම උපකාරයක් මත් කරාවි."

මිත්‍ර මොහොතකට නිහඩ වී, ඇඩම්ගේ දෑස් දෙස බැලුවේ ය.

"ඊට අමතරව තව මොනවහරි දැනගන්න තියෙනවා ද?"

"මට පැවරෙන රාජකාරිය ගැන මීට වඩා මේ මොහොතෙදි කියන්නේ නැතුව ඇති?" නාවිකයා ඇසී ය. "ඒත් මේ කටයුත්ත ඉටුකළාට පසුව මට ලැබෙන්නෙ මොනවද?"

"මට කියන්න පුලුවන් මෙපමණයි. රාජකීය භාණ්ඩාගාරයට අත්‍යවශ්‍ය යමක් ලබාගැනීමටයි ඔබ යවන්නේ. එය ඔබ ඉටු කිරීමෙන් පෙන්වන දක්ෂතාව වෙනුවෙන්, රජතුමාගේ ප්‍රසාදය ඔබට ලැබේවි. - රජතුමාගේ ප්‍රසාදය කියන්නේ වරප්‍රසාද ගණනාවක එකතුවක් - ඒ වගේම රහස් දූරයේ සාමාජිකයන් ඔබ ගැන තබාගන්නා තක්සේරුව ඉහළ යාවි.

"ඔබ නියමිත වේලාවට පිටත්වීම වැදගත්. ඒ ගැන සැළකිලිමත් වෙන්න." මිත්‍ර වාඩි වී සිටි තැනින් නැගිට්ටේ ය. "එහෙනම්... ජය වේවා!"

උඩුමුල්ලේ නිළමේගේ ආචාරය අනුව ඩ්‍රේක් දැත් එකතු කර ප්‍රති-ආචාර කළේ ය.

---------------------------

ඇඩම් අවදි වූයේ සිය කුටිය අසළම ගසක සිට බකමූණෙකු නැඟූ මූසල රාවයකිනි. සාමාන්‍ය තරමට වඩා තීව්‍රතාවක් ඒ බකමූණාගේ හඬෙහි වූ බව ඔහුට සිතුණේ නින්ද කැඩීමෙන් වූ බාධාව නිසා වන්නට ඇත. ඔහු‌ පෙරදා රාත්‍රියේ නින්ද ගියේ බොහෝ වේලා ගතවූවා ට පසුව ය. පසුදා ට යෙදුණු රාජකාරි ගමන ගැන විවිධ වූ සිතුවිලි ඔහුගේ සිතෙහි විය.

කවුළුව වෙත ගිය ඩ්‍රේක්, නාවික දුරදක්නය ගෙන අහස ට යොමු කළේ ය. රාත්‍රියේ සිය දුරදක්නයට සවිකරගත් සියුම් උපකරණවල උදව්වෙන් හිමිදිරි අහසේ වූ තාරකා මැන ගත් ඔහුට වේලාව නිශ්චය කරගත හැකි විය. 

කලින්දා ලෑස්ති කර තිබූ ප්‍රංශ නාවික ඇඳුම කඩිමුඩියේ ඇඳගත් ඔහු, වම් කකුළේ පැළඳි කෙණ්ඩා ආවරණයේ බැඳ තිබූ කිණිස්සත්, ඉණෙහි එල්ලාගත් දුරදක්නයත්, කබායේ සාක්කුවේ වූ හම් බැම්මෙන් බැඳි ජ'නලයත් නැවතත් පරීක්ෂා කළේ ය. කුටියෙන් එළියට අවුත්, එහි දොර වැසූ හෙතෙම, දිගු හුස්මක් ගෙන, වළව්ව පසු කරමින්, කඩුල්ල දෙසට පිය මැන්නේ ය. 

කඩුල්ල  වෙත එත්ම, අසුන් දෙදෙනෙකු එහි සිටිනුු යුරෝපීයයාගේ නෙතට ලක් විය. එක් අසෙකුගේ පිට නැග සිටි අයෙකු අනෙක් අසුගේ රැහැන් පට ඩ්‍රේක් වෙත දිගු කළේ ය. එය බුහුටි ලෙස අතට ගත් ඇඩම්, හණික අසුපිටට නැගී අනෙක් අසරුවා අනුව අසු ධාවනය කරවන්නට ගත්තේ ය. 

හිරු උදාවට මත්තෙන් පැතිරෙමින් පැවති ළා රත් පැහැ ආලෝකය මුසු මද අඳුර තුලින් පාර පෙනුුනේ යන්තමිනි. තරමක වේගයෙන් ධාවනය කෙරුණු අශ්වයන්ගේ නාසා පුට වලින් නිකුත් වුණු වාෂ්පය, අවට පැතිරි සීතල නිසා තුනී දුම් රැළි මෙන් දිස් විය. මීදුම මුසු සීතල සුළං රැළි සිය කෙහෙරැළි පීරාගෙන පිටුපසට හමා ඇදෙද්දී නාවුකයා තව තවත් අශ්වයා වේගයෙන් ධාවනය කරවන්නට උත්සුක විය. 

කීප මොහොතකින්ම ඔවුනට නුවර කඩවත පසු කරන්නට හැකි විය. එහි වූ මුරකාවල, ඇඩම් සහ අනෙක් අසරුවා හැඳින ඔවුනට යාමට ඉඩ හළ හ. එතැන් සිට ඔවුන්ගේ ගමන් මග වැටී තිබුණේ හෙල්, වන ළැහැබ් ආදිය අතරිනි. එහෙයින් නුවරදී මෙන් වේගවත් බවක් පවත්වාගත නොහැකි විය. හාත්පස වූයේ තවත් උදෑසණක් සඳහා අවදි වෙමින් පැවති ස්වාභාවික පරිසරයයි.

--------------------------------

උදෑසණින් අවදි වූ සියොතුන්, කෑ ගසමින් පියාසර කරන්නට පටන් ගනිද්දී අසරුවෝ දෙදෙනා බලන කපොල්ල පසු කළ හ. එතෙක් පසුකළ සියලුම මුරකාවල්හිදී මෙන් ම එහිදී ද සිදු වූයේ කිසිදු ප්‍රශ්නයක් නො අසා ඔවුනට යන්නට ඉඩ දීම යි. බලන පර්වත දුර්ගය මැදින් වැටුණු පටු පාර දිගේ පහතට බසිද්දී ඇඩම් ගේ සහචරයා කාලයකට පෙර අතහැර දැමූ හෙයින් වල් බිහිවෙමින් පැවති  අතුරු පාරකට හැරුණේ ය. ඒ පාරේ වංගු හත අටක් පසු කළ පසු ගල් පඩි හත අටක් නැඟ ළඟා විය හැකි යම් කිසි පූජනීය ගොඩනැගිල්ලක් හමුවිය. 

මාර්ගෝපදේශකයා අනුව අසු පිටින් බට ඇඩම් හට යම් සැනසිල්ලක් දැනුණි. පාන්දර සිට එක දිගට ම විෂම මාර්ගවල අසු පිට යාමෙන් නැගුණු විඩාවත්, කුසගින්නත් දැනුණ ද, ඔහු එළඹෙන අභියෝගයන්ට සූදානමින් සිටියේ ය.

මගියෝ ගල් පඩි නැඟ ගොඩනැගිල්ලට ළං වත් ම, එහි පියස්සෙන් ඇසුණු සට සට හඩක් සමඟින් වවුලන් රැසක් ඉගිළී ගිය හ. රැළෙන් වෙන් වූ විශාල වවුලන් හතර පස් දෙනෙක් මිනිසුන්ගේ හිස් වටේ කැරකුණේ අභියෝග කරන්නාක් මෙනි. අවසාන පඩි දෙක තුන නඟිද්දී ඇඩම් ගේ නෙතට යොමූ වූයේ ගරාවැටෙමින් පැවති ගොඩනැගිල්ලේ විවෘත ආළින්දයේ බිම වාඩි වී සිටි මිනිස් රුවකි. ඒ දෙසට සිය සුරත දිගු කළ මගපෙන්වන්නා, ආපසු හැරී අසුන් වෙත ගියේ ය.

සංඥාව තේරුම්ගත් ඩ්‍රේක් ගොඩනැගිල්ලේ ආළින්දයට ඇතුල් විය. අසුන් දෙදෙනා ගේ කුර ගැටෙන හඬ ඇසුණේ එවිටම ය. යුරෝපීය යා ආපසු හැරී බලද්දී, එතෙක් ඔහු සමඟ පැමිණි තැනැත්තා අසුන් දෙදෙනා ද රැගෙන ආපසු යමින් සිටියේ ය.

"ඇතුළට ඇවිත් ඈඳිගන්ට" 

තමන්ට ඇසුණු මිහිරි කටහඬින් සහ එය කියැවුණු මෘදු ලීලාවෙන් ඇඩම් මවිත විය. ආළින්දයේ සිටියේ කාන්තාවක් බව ඔහු දුටුවේ එවිට ය. කලින් ඔහු දුටු අඳුරු ජරාවාස ගෙබිම වෙනුවට පළසක් ඇතිරූ පිරිසිදු ගෙබිමක්... එහි එරමිණිය ගොතාගත් සුදු ඔසරියකින් සැරසුණු  කාන්තාවක්... ඇය ඉදිරිපිට එලා තිබූ ලොකු කෙසෙල් කොළයක් මත පිළිවෙලට තබා තිබූ කිරිබත්, කැවුම්, කෙසෙල්... ඒ ඉදිරිපිට දැල්වෙමින් පැවති පොල්තෙල් පහනේ ආලෝකයෙන් ඔහු දුටුුවේ ය.

ඩ්‍රේක් බිමට පහත් වී සිය උසැති පාවහන් ගැළවූයේ නිරායාසයෙනි. නිරුවත් දෙපතුලින් ඉතිරි අඩි කිහිපය ගොස්, ඔහු කාන්තාව ඉදිරිපිට පළස මත බිම වාඩි විය. සිය දිග දෙපා පහසු ආකාරයකට තබාගන්නට කිහිප විටක් තැත්කළ ඔහු අවසානයේ වීරාසනයට ආසන්න ක්‍රමයක් සකසා ගත්තේ ය. හිස ඔසවා සිය සංග්‍රාහිකාව ගේ මුහුණ බැලුවේ ඒ සියල්ලටම පසුව ය. ඒ හිරිමල් වියේ පසුවූ තරුණියක් බව දුටු ඇඩම් මවිත විය. 

මඳ සිනහවක් පාමින් ඔහුගේ දෑස් දෙස බැලූ ඇය කැවිලි සහිත කෙසෙල් කොළය වෙත සිය සුරත දිගු කළා ය. ඇගේ ඇරයුමින් ඔහු හිස්ව තිබූ කුස පුරවාගන්නට පටන් ගත්තේ නිහඬව ම ය.

කිරිබත් වල සීතල කිරි රසයෙන් ද, කැවිලිවලින් නැඟුණු කිතුල් පැණිවල විශිෂ්ට රසයෙන් ද කුස මෙන් ම සිත ද පිරී යද්දී, ඇඩම් සංග්‍රාහිකාව ට ස්තූති කරන්නට හිස එසවී ය. එවිට ඇගේ අතෙහි වූයේ මහත රවුම් බඳකින් සහ දිග ගෙළකින් සමන්විත අඳුරු පැහැ බෝතලයකි. එය දුටු විගස නාවිකයාහට පෝට්වයින් පානයේ සුවඳ හා රසය දැනෙන්නා සේ විය. 

https://www.oceanexplorer.se/wp-content/uploads/2019/05/chr1.jpg

තරුණිය තමා වෙත දිගුකළ බෝතලය බුහුටි ආකාරයෙන් වමතින් අල්ලාගත් ඩ්‍රේක් දකුණතින් එහි මුද්‍රාව කැඩී ය. බෝතලයේ කර වටා අතැඟිලිවලින් පිරිසිදු කර, එය තොල් අතරේ රඳවා උගුරක් මුවට හලාගනිත් ම... දිව මතදී වාෂ්ප වී යන පැසුණු මිදි යුෂවල රසය සහ සුවඳ ඔහු ට විඳින්නට හැකි විය.

පෝට්වයින් බෝතලයෙන් තවත් එක් උගුරක් මුවට හළාගත් ඇඩම් බෝතලයේ ඇබය ගසා බිමින් තැබී ය.

"ඔබේ ආගන්තුක සත්කාරය නම් ඇත්තටම විශිෂ්ටයි..." මහනුවරදී හාමුදුරුවරුන්ගෙන් උගත් සිංහල භාෂාවේ උසස්ම වචන භාවිත කිරීමට නාවිකයා පරිස්සම් විය.

"හොඳා..." තරුණිය සිනාමුසුව කීවා ය. "තමුන්නාන්සෙ සතුටු වුණා නම් ඒ කියන්නෙ, මගෙ අදහස ඉටු වුණා. දැං ඉතින් ආපු කාරණාව කතා කරගෙන ඉඳිමු."

ඇඩම් හිස සලා එකඟත්වය පළ කළේ ය.


ඉතිරි කොටස...


(පහුගිය කොටසෙදි මම බලාපොරොත්තු වුණා මේ කොටස සතියක් ඇතුලත පළකරන්න. ඒත් කරගන්න බැරි වුණා. අම්මාගේ හදිසි මරණය මට පෞද්ගලික වශයෙන් ඉතාම තදින් බලපෑ කරුණක් වුණා. ඇඳිරිනීතිය නිසා කාටවත් කීවේ නෑ. නිදහසට කරුණු කීම මගේ ප්‍රතිපත්තිය නොවේ. ඒත් ඊළඟ කොටස් ඉතාම ඉක්මණින් ලියන්න පොරොන්දු වෙනවා.)

Thursday, October 8, 2020

ඇම්බැට්ටයා - තක්කඩියන් ගැන ජන කතා අංක 02 - බුරුම ජනකතාවකි...

 

https://njmonthly.com/wp-content/uploads/cache/2014/07/balloon1/76167853.jpg

ඇම්බැට්ටයා හරිම දඟකාර ළමයෙක්. පොඩි කාලෙ ඉඳන්ම මෙයා යාලුවන් බොරු කියා රවට්ටන්න පුරුදු වෙලා හිිටියා.

දවසක් එයාගෙ තාත්තා වැඩට යන්න ලෑස්ති වෙලා, එයාගෙ බත්මුල පාර ගාවට ගෙනත් දෙන්න කියලා ඇම්බැට්ටයාට කිව්වා. ඇම්බැට්ටයා ත් හොඳ ළමයා වගේ බත් මුලත් අරගෙන තාත්තගෙ පස්සෙන් ආවා. ටික දුරක් ආව ට පස්සේ එයා මග නතර වෙලා බත්මුල ලෙහාගෙන කෑවා. ඊට පස්සෙ ආයෙමත් තාත්තගෙ පස්සෙන් ගියා. මහ පාරට ඇවිත් තවත් ටික දුරක් ආවට පස්සෙ තාත්තා පිටිපස්ස හැරිලා පුතාගෙන් බත් මුල ඉල්ලුවා.

"තාත්ත කිව්වෙ බත්මුල පාරට ගෙනත් දෙන්න නෙ. මං පාරට ආවට පස්සෙ පාර අයිනෙ බත්මුල තියලා ආවා." කියලා ඇම්බැට්ටයා උත්තර දුන්නා. තාත්තට බොහොම කේන්ති ගිහිං ඇම්බැට්ටයට පාරක් ගහල ගෙදර එළෙව්වා.

ගෙදරට දුවගෙන ගියපු ඇම්බැට්ටයා අම්මට කතා කළා. 

"අම්මෙ, අම්මෙ, මගදි තාත්තට ணයෙක් ගැහුවා. තාත්තා මළා. අන්න මිනිස්සු තාත්තගෙ මිනිය උස්සගෙන එනවා” කියලා කිව්වා. අම්ම මර ලතෝණි දීලා කෑගහල අඬන්න ගත්තා.

“අම්මෙ, අර මිනිස්සු බඩගින්නෙ නෙ එන්නෙ. ඒ අයට කන්න මං උරෙක් මරලා පුච්චලා තියන්නං?” ඇම්බැට්ටයා ආයෙත් ඇහුවා. වැඩි දුර කල්පනා කරන්න තරම් සිහියක් නොතිබුණු, අම්මා හා කිව්වා. 

ඉතිං ඇම්බැට්ටයා ඌරෙක් මස් කරලා හොඳට ලුණු ඇඹුල් දාලා රෝස්ට් කරලා, බඩ කට පුරා ඌරු මස් කෑවා.

දවල් වෙද්දි තාත්තා ගෙදර ආවා. ඇම්බැට්ටයා කරල තියෙන තක්කඩිකම අහපු උන්දෑ, පුතාට හොඳටම ගහලා, “මගෙ දෑහැට නොපෙනී පළ!” කියලා එළව ගත්තා.

ඇම්බැට්ටයත් අර ඌරු මස් වලින් ලොකු කොටසක් පොදි බැඳගෙන පාරට බැස්සා. එයා ඉස්සරහට යද්දි, ගමේ මසුරු මුදලාලි ගෙවත්තෙ වැඩ කරනව දැක්කා.

“මුදලාලි, ඌරු මස් ටිකක් දෙන්ඩද?”

නිකං දෙනවනං දෙමළ පත්තරේ හරි මොකද කියලා හිතපු මුදලාලි ඇම්බැට්ටය ට “හා” කිව්වා. 

“මං රෑට කන්න ටිකක් අරගෙන, ඉතුරු ටික කුස්සියෙන් තියන්නං.” ඇම්බැට්ටයා කිව්වා. “මට පොඩි වළඳක් දෙනවද මේ මස් ටිකක් අරං යන්න?”

මුදලාලි කුස්සිය පැත්තට හැරුණා වළඳක් දෙන්න. 

“නෑ මුදලාලි කර කර හිටපු වැඩේ කරන්න. මං ගිහිං මුදලාලිගෙ හාමිනේ ගෙං ඉල්ල ගන්නං” කියලා ඇම්බැට්ටයා තනියම කුස්සියට ගියා. ගිහිං හාමිනේ ට කිව්වා, 

“මේ ඌරු මස් ටික අරගෙන මුදලාලිගෙ කාසි කැටේ මට දෙන්ඩ කියලා මුදලාලි කිව්වා.”

කාසි කැටේ පුරෝලා රත්තං කාසි තිබුණු නිසා හාමිනේ ඒක දෙන්න අදි මදි කළා.

“මෙන්න මුදලාලි දෙන්ඩ බැරිලූඌඌඌ...” ඇම්බැට්ටයා කුස්සියෙ ඉඳං මුදලාලිට කෑගැහුවා.

“පිස්සු නැතුව දීහං බාාාං” මුදලාලි ත් හාමිනේට කෑගැහුවා.

ඉතිං හාමිනේ කාසි කැටේ ඇම්ඩට දුන්නා. උන්දැ ඒකත් අරගෙන ගොඩක් දුර ඇවිත්, හතරමං හන්දියක නතර වුණා. 

ඇම්බැට්ටයා හන්දියෙ පාර මැද කීප පොළක පොඩි වළවල් හාරලා, ඒ වළකට රත්තරං කාසියක් ගානෙ දාලා, ආපහු වළවල් ටික වැහුවා. ඊට පස්සෙ ගහකිං පෙනුම තියෙන පොලු කෑල්ලක් කඩලා සුද්ද කරලා තියාගත්තා.
ටිකකිං අස්ස කුර ගැටෙන සද්දයක් ඇහුණා. ඇම්බැට්ටයා අර පොල්ලෙන් අර වළවල් හාරපු තැන් වලට තට්ටු කරන්න පටං ගත්තා. අස්සයෙක් පිටේ ආව මනුස්සයෙක් දැක්කා ඔය වැඩේ. 

“ඔය මොකද කරන්නෙ?”

ඇම්බැට්ටයා කතා නැතුව වළවල් හාරපු තැන්වලට තට්ටු කරලා, පස්සෙ ඒ වළවල් හාරලා රන්කාසි ගොඩට ගත්තා. අරගෙන යන්න ගියා.

“ඒක මාර මැජික් පොල්ලක්නෙ. මට දෙනවකො...” අර අස්සයා පිටිං ආව මනුස්සයා ඉල්ලුවා.

“බෑ.” 

“මං තමුසෙට මගෙ අස්සයා දෙන්නං”

කීප සැරයක් පෙරැත්ත කරලා ඇම්බැට්ටයා මැජික් පොල්ල දීලා අස්සයා ගත්තා. අරගෙන අස්සයගෙ පිටේ නැඟලා ගියා.

රෑ වෙද්දි ඇම්බැට්ටයා ඈත නගරෙකට ආවා. ඒ නගරෙ, ඉස්තාලයක් තියෙන ගෙයක් හොයාගෙන ගිහිං, එදා රෑ නතර වෙන්න ඉල්ලුවා. ඒ උදවියත් කැමති වුණා. එදා රෑ හොඳට නිදාගෙන, පාන්දරින් ඇහැරුණු ඇම්බැට්ටයා, ඉස්තාලෙට ගිහිං අස්ස බෙටි ඇතුලට රත්තරන් කාසි දාලා, පොඩ්ඩක් බලාගෙන හිටියා. ගෙදර අයිතිකාර මහත්තයා එළියට එනකොටම එයා අස්ස බෙටි පෙරළ පෙරළා රත්තරන් කාසි ඇහිඳින්න පටන් ගත්තා. අර මනුස්සයා පුදුම වෙලා ගල් ගැහිලා බලං හිටියා. පස්සෙ ඇම්බැට්ටයා ළඟට ඇවිත්, එයා මේ පුදුම අස්සයව ඉල්ලුවා. ඇම්බැට්ටයා කැමති වුණේ ම නෑ අස්සයව දෙන්න. පස්සෙ රන්කාසි දහ දාහකට අස්සයව විකුණන්න කැමති වුණා.

ඒ සල්ලිත් අරගෙන ඇම්බැට්ටයා තවත් ගමකට ගියා. එහෙදි රෙදි තිරයකුයි, මෝල් ගහකුයි සල්ලිවලට ගත්තා. පොඩි ගාණක් දෙන්න පොරොන්දු වෙලා ආච්චියෙකුයි එයාගෙ තරුණ මිණිපිරීයි කුළියට අඩ ගහගත්තා. ඒ දෙන්නට ඇම්බැට්ටයා පොඩි රඟපෑමක් කියා දුන්නා. කියා දීලා, හතරමං හන්දියෙ අයිනක තිරය එල්ලලා, තිරය ඇතුළට අර මිණිපිරීව යැව්වා. 

ටිකකිං ආච්චියෙකුයි සීයෙකුයි ඔතනිං යන්න ආවා. එතකොට ම ඇම්බැට්ටයා අර කුළියට අඬ ගහගත්තු ආච්චිට මෝල් ගහෙං තට්ටු කරන්න පටන් ගත්තා.

“ඔය මොකද ළමයො ඔය කරන වැඩේ?” අර තමංගෙ පාඩුවෙ තමංගෙ ගමන යන්නැතුව අනුංගෙ දේවලට හොට දාන සීයා ඇහුවා.

“මං මේ ආච්චිව තරුණ කරනවා” කියාපු ඇම්බැට්ටයා, ඒ ආච්චිව තිරය ඇතුළට යැව්වා. ටිකකිං මිණිපිරී තිරය ඇතුලෙන් එළියට ඇවිත් ඇම්බැට්ටයට ස්තූති කළා.

“අපිවත් තරුණ කරන්ඩකො ළමෙයො...” සීයා කිව්වා.

“එක්කෙනෙක් තරුණ කරන්ඩ රන්කාසි දාහයි” ඇම්බැට්ටයා කිව්වා. එතකොට අර කුළියට ගත්ත මිණිපිරී, ඇම්බැට්ටයා කලිං එයාට දීලා තිබුණු රන්කාසි දාහක් ඇම්බැට්ටයට ආපහු දුන්නා.

අර සීයයි ආච්චියි සල්ලි අරං එන්න ගෙදර ගියා. ඒ අතරෙ ඇම්බැට්ටයා අර කුළියට ගත්ත ආච්චියි මිණිපිරීයි  ගාස්තුව ගෙවලා ගෙදර යැව්වා.

අර ජෝඩුව සල්ලි අරං ආවට පස්සෙ රන්කාසි දෙදාහම අරගෙන, සීයට මෝල් ගහෙං තඩිබාලා තිරය ඇතුලට යැව්වා. ටික වෙලාවකිං සීයා කෑගහන්න ගත්ත, 

“යකෝ අතපය හතර පොලිසියෙං ගුටිකෑව වගේ රිදෙනව. ඒත් තාම මං තරුණ වුණේ නෑනෙ” කියලා

මෝල්ගහත් අරගෙන තිරය ඇතුළට ගිය ඇම්බැට්ටයා අර සීයට සිහිය නැති‌වෙනකල් තඩි බෑවා. ඊට පස්සෙ ආච්චිට කියනවා, 

“දැන්නං යන්තං සීය තරුණ වේගෙන එනවා. ඒත් ගොඩක් වෙලා යනව. ආච්චිව තරුණ කරන්නං හෙට...”

“අපෝ ඒක කරන්ඩ බෑ පුතේ. ඔය හාදයා තරුණ වෙලා එළියට ආවට පස්සෙ මම නාකි විදිහට ම උන්නොත් උන්දැ මාව දාලා වෙන ගෑණියෙක් එක්ක යයි. මාවත් අදම තරුණ කොරහං...” ආච්චි කිව්වා.

“එහෙනං ආච්චි ගිහිං තව තිරයක් හොයාගෙන එන්ඩ”

ආච්චි ගියා තිරයක් හොයාගෙන එන්න. ඒ අතරෙ සල්ලිත් අරං ඇම්බැට්ටයා මාරු වුණා.

දැන් නං ඇතිවෙන්න සල්ලි හම්බ කරගත්ත නිසා තක්කඩිකං නවත්තලා සමාජයට වැඩදායක පුරවසියෙක් වෙන්ඩ ඇම්බැට්ටයා කල්පනා කළා. ඒත් ඒ වෙනකොට උන්දැගෙ හපන්කම් ගැන රජ්ජුරුවන්ට යනකල් පැමිණිලි ගිහිං තිබුණු නිසා, රාජපුරුෂයො ඇවිත් ඇම්බැට්ටයව අල්ලගෙන රජ්ජුරුවො ළඟට ගෙනිච්චා. රජ්ජුරුවො නඩුව අහලා, ඇම්බැට්ටයා වැරදිකරු කියලා තීරණය කරලා, මරණ දඬුවම දුන්නා. මූට තවත් කපටිකම් කරන්ඩ බැරි වෙන්න ගෝණියක දාලා ගඟට දාන්න තමයි අණ ලැබුණෙ.

ඉතිං අර මං කලින් කියාපු ලොකු අප්පු වගේ මේ බුරුම ඇම්බැට්ටයත් ගෝණියක දාගෙන අගෙන ගියා ගඟට දාන්න. ඒ අතරෙ රාජපුරුෂයන්ට තිබහක් ඇති වෙලා, ගෝණිය පාර අයිනෙ තියලා රා බොන්න ගියා.
 
ටිකක් වෙලා ගෝණිය ඇතුලෙ හිටපු ඇම්බැට්ටයට ඇහුණා ඇතෙක් ගෙ සීනු සද්දෙ. “දිරි දිරි... පුරු පුරු... වකුටු දහ...” කියන ඇත් ගොව්වගෙ සද්දෙත් ඇහුණා. ඒ ඇහුණා විතරයි ඇම්බැට්ටයා කෑ ගහන්ඩ ගත්තා,

“මට යන්ඩ දියව්! මට රජ වෙන්ඩ බැරියෝ!!” කියලා.

ඇත්ගොව්වා ඇතාව පාර අයිනෙ පාක් කරලා, ඇවිත් ඇම්බැට්ටයගෙන් ඇහුව, 

“මොකද මල්ලි සීන් එක?” කියලා.

“රජ්ජුරුවන්ට දරුවො නෑලු. මාව අරං යනව රජ කම දෙන්ඩ. මට බෑ ඔය වැඩේ කොරන්ඩ. ගෙදරට වෙලා ගොවිතැනක් කරගෙන උන්නනං මට ඒ ඇති. මං බෑ කියද්දි මේ උදවිය මාව බලෙං අරං යනව.” ඇම්බැට්ටය කිව්වා.

“තමුසෙට බැරිනං මෙන්න මෙහෙ එළියට එනව.” ඇත්ගොව්වා කියලා ගෝණියෙ කට ලෙහුවා. ඇම්බැට්ටයා ගෝණියෙන් එළියට පැන්නා. ඇත්ගොව්වා රිගුවා ගෝණියට. 

“මේ පිස්සු නැතුව එළියට එනව. රජකම කියන්නෙ ලේසි පාසු දෙයක් නෙවෙයි අයිසෙ...” ඇම්බැට්ටයා පෙරැත්ත කළා. ඒත් ඇත්ගොව්වා අහන්නෙම නෑ. බැරිම තැන උන්දැව ගෝණිය ඇතුලට දාලා කට ගැට ගහපු ඇම්බැට්ටයා, ඇතාගෙ පිටේ නැගලා කැළේ  ට ගියා.

ගිහිල්ලා, ඇතාට හෙණ්ඩුවෙන් ඇනලා ඇනලා මරලා දැම්මා. ඊට පස්සෙ උගෙ බඩේ ලොකු සිදුරක් හැදුවා. ඒ කරලා ඇම්බැට්ටයා හැංගිලා බලාගෙන හිටියා. 

ඇතාගෙ මස් කන්න ගිජු ළිහිණියො ඇවිත්, අර සිදුරෙන් ඇතුළට ගියා. ගිජු ළිහිණියො සෑහෙන ප්‍රමාණයක් ඇතුළට ගියාට පස්සෙ ඇම්බැට්ටයා රෙදි පාංකඩ ලොකු ගිළියක් හදලා අර සිදුර වහලා දැම්මා. 

ඊට පස්සෙ පොල්ලක් අරං ඇතාගෙ පිටට නැගලා, පොල්ලෙං ඇතාගෙ බඳට තට්ටු කළා. ඒ සද්දෙට ගිජු ළිහිණියො බය වෙලා, ඇතා අරං ඉගිල්ලෙන්න ගත්තා. ඔන්න ඉතිං ඇම්බැට්ටයා පියාඹන ඇතෙක් පිටේ නැගලා අහසින් එනවා.

රටේ රජ්ජුරුවොත් මේ පුදුම ආරංචිය බලන්න ආවා. ඇවිත් බලන කොට තමන් මරණ දඬුවම දුන්න ඇම්බැට්ටයා. 

ඇතාගෙ බඳට තට්ටු කරන එක නතර කළාම ගිජු ළිහිණියො ආපහු පියාඹන එක නතර කළා. එතකොට ඇතා ආපහු බිමට ආවා.

රජ්ජුරුවො ළඟට ගිහිං ඇහුවා, “කොහෙන්ද මේ පියාඹන ඇතා?” කියලා.

“ඔබ වහන්සෙ මට මරණ දඬුවම දුන්නනෙ. මං මැරිලා එලොව ගියා. එහෙ රජ්ජුරුවො මට මේ ඇතා දීලා ආපහු මෙලොව එව්වා.”

රජ්ජුරුවන්ටත් ආස හිතුණා පියාඹන ඇතාට. ඒත් ඇම්බැට්ටයා කැමති වුණේම නෑ ඇතා දෙන්න. අන්තිමේ රජ්ජුරුවන්ගෙන් පස්සෙ රජකම ඇම්බැට්ටයාට දෙනව කියලා රජ්ජුරුවො ඇමතිවරු ඉස්සරහපිට පොරොන්දු වුණාට පස්සෙ තමයි ඇම්බැට්ටයා ඇතා පිටිං බැහැලා, රජ්ජුරුවන්ට අර පොඩි පොලු කෑල්ල භාර දුන්නෙ.

රජ්ජුරුවොත් ආසාවෙන් නැග්ගා ඇතා පිටේ. ඊට පස්සෙ ඇම්බැට්ටයා කියා දීපු විදිහට පොල්ලෙන් තට්ටු කළාම ඇතා උඩින් යන්න ගත්තා. සෑහෙන තරම උඩ ගියට පස්සෙ තමයි අර පාංකඩ ගුළිය රජ්ජුරුවො දැක්කෙ. ‘මේ මොකද්ද’ කියල හිතලා රජ්ජුරුවො පාංකඩ ගුළිය ඇදල දැම්මා. ඒකෙන් ආපහු ඇත් කඳේ සිදුර මතු වෙලා, ඇතුලෙ හිටපු ගිජු ළිහිණී සේරම එළියට ආවා. ඇතා රජ්ජුරුවොත් එක්කම ඉතාම වේගයෙන් බිමට පතබෑවුණා. 

අන්තිමේ ඇම්බැට්ටයා රජවුණා.


සැළකිය යුතුයි!

මේ කතාව මම බොහොම පුංචි කාලෙ කියවපු එකකි. ඒක හරි හැටි මතක තිබුණේ නැත. ඒත් මේ ළඟදි මගෙ ඉල්ලීම අනුව කට්ටකාඩුවෙ ලොකු මල්ලි දූවිලි නාගෙන උන්දැගෙ ඉස්ටෝරු කාමරේ අවුස්සා ඒ පොත හොයාගෙන, මේ කතාවයි, තව බෝනස් කතාවකුයි පොටෝ ගහලා මට වට්ස්ඇප් කොරන්නට යෙදුණු හෙයින් මේ ලස්සන කතාව මට බ්ලොග් එකේ තම දරුවන්ට කතන්දර කියා දෙන ආදුරුසමත් දෙමව්පියන් ගේ ලාම්පු සංවේගය උදෙසා පළ කරන්නට හැකි වුණේ ය. ඒ ගැන මේ කතාව කියවන හැම දෙනෙක් ම කට්ටකාඩුවෙ ලොකු මල්ලි ට කුරුතක්ඤ වෙන්ඩ උවමනා ය.